Is het mist of is het rook: hè bah, het is weer zo ver: rook uit de papiercontainer!
Straks maar even de brandweer bellen als ik thuis ben.
Maar bij de container is al een man bezig met een emmertje water. Hij giet het door de spleet naar binnen. Het valt niet mee om het vuur te raken.
“Laat mij maar even”, zeg ik als hij een emmertje uit de sloot heeft gehaald. Ik heb wel eens van een brandweerman gehoord hoe het moet. Het gaat erom, de brandhaard te koelen en daar is vaak niet eens zo veel water voor nodig, het moet vooral op de goede plek terecht komen.
Ik houd de emmer tegen de spleet en spetter met mijn hand golfjes water naar binnen, links beginnen en steeds een beetje naar rechts. En dan aan de andere kant net zo. Het is ijskoud, dat water. Het knettert, dus er is vuurcontact. Alleen zie ik niets. Maar ruiken doe ik het des te beter, die scherpe lucht van aangestoken kranten.
‘Nu is het uit hè?”, vraagt een jongetje. Maar ik hoor nog geknetter daarbinnen. Nog een emmer, en nog een, en het blijft maar knetteren.
“Ik ga toch maar even de brandweer bellen”, zegt de man
“Nééé, ik wil niet haar Halt”, roept het jongetje bang. Een jaar of tien is hij, met blonde krullen en een zwarte veeg op zijn wang. Helemaal in tranen is hij.
“O, heb jij het aangestoken?”, vraag ik hem.
“Het was maar een geintje”, snikt hij, “Ik heb er alleen maar een lucifer in gegooid maar ik wilde geen brand maken”.
“Nou, daar word je dus niet vrolijk van”, zeg ik.
“Ik ben zo blij dat u wilt helpen”, zegt hij. Inderdaad, hij krijgt er niet eens van langs.
Uiteindelijk lijkt het erop dat we de brand meester zijn. De container rookt niet meer, de verf zit er overal nog op en hij voelt nergens meer warm aan.
Ik ga snel naar huis, opwarmen.
“Heel erg bedankt meneer”, zegt het jongetje.
Hij heeft iets geleerd vandaag.
