1

Als er één ding is dat de digitale wereld kenmerkt dan is dat wel het gemak waarmee je een kopie maakt. Een kopie is zó gemaakt, kost 'niets' en voor de zekerheid maak je er ook nog maar één op een andere plaats. Wat je vervolgens net zo snel weer vergeet, of je weet nog wel dát je die kopie hebt gemaakt maar niet meer precies wáár.
Als enkele collega's hetzelfde doen dan heb je voor je er erg in hebt een bestand overal staan: telkens weer hetzelfde bestand. Of misschien nog erger: ook nog in verschillende versies zonder dat iemand dat in de gaten heeft.
Iets soortgelijks geldt voor initiatieven en groepen: een idee heb je nooit alleen, en voor je het weet neem je een initiatief, vorm je een groep die gisteren iemand anders maakte. Het zou heel jammer zijn als je zo twee eilanden creëert waarvan de bewoners van elkaars bestaan niet weten, en die veel aan elkaar zouden hebben als ze één waren.
Op het Rijksweb heb ik al twee keer een fusie gesloten tussen 'mijn' groep en een andere groep, maar nu is er alweer één opgedoemd die in wezen hetzelfde doel heeft. Het is wel elke keer een hoop gedoe, alle gebruikers moeten mee en alle documenten.
Ja, ik weet het: juist de vrijheid van het web 2.0 is zo'n belangrijk kenmerk, geen strakke richtlijnen s.v.p, maar dubbelingen worden gegarandeerd ook in Pleio een punt naarmate het drukker gebruikt wordt.
Wie herkent dit probleem; is het wel een probleem en zo ja, wie heeft een idee hoe we het kunnen voorkomen of in de hand houden?

Dit stukje stond aanvankelijk op Pleio, maar het blijkt niet toegankelijk als je niet ingelogd bent, daarom hier even een kopie, die was zó gemaakt 🙂

1

Aan Centrale Verwerking Openbaar Ministerie (CVOM)

Leiden, 4 mei 2010

Geachte heer, mevrouw,

Tot mijn grote verbazing trof ik vandaag in de post een beschikking aan van het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB).

Mijn verbazing heeft de volgende gronden:

Op 23 maart werd ik, fietsend op de smalle parallelweg van de A44, bijna van de weg gedrukt door een donkerblauwe personenauto die mij passeerde terwijl er juist op dat moment een tegenligger langs kwam. De chauffeur stuurde onzeker en leek de weg te zoeken.

Verderop stopte de auto, ik nam aan om de weg te vragen, maar er kwam iemand uit gekleed in een politiepak (zonder pet) die een stopteken gaf. Hij leek het serieus te menen.

Ik was te verbouwereerd om te verifiëren of dit wel een echte agent was, maar legitimeerde mij. Hij noteerde mijn gegevens in een klein notitieboekje.

Hij kondigde aan dat ik een bekeuring van € 90 zou krijgen wegens fietsen door rood licht, maar hij reikte mij geen proces-verbaal uit. Ik legde hem uit dat ik alleen oversteek als dat absoluut veilig is, en dat dit helaas nauwelijks een relatie heeft met de kleur van de verkeerslichten. Iets wat ik alleen maar gestaafd zag doordat ik alle drie de dagen erna op deze plaats wel gewacht heb op groen licht maar geconfronteerd werd met auto’s die met grote snelheid de bocht om kwamen. Groen licht is op deze plek allesbehalve een garantie voor veilig oversteken. Op het gewraakte moment daarentegen had er veilig een vliegtuigje kunnen landen, zo leeg was de weg. Hij ging echter met geen woord op mijn verhaal in.

Sindsdien heb ik niets meer van deze agent gehoord, en ik nam aan dat iemand een grap met me had uitgehaald.

Vandaag ontving ik van het CJIB een beschikking, en daarop staan enkele feitelijke onjuistheden waar ik in dit stadium niet verder op in wil gaan.

Op de door het CJIB genoemde site http://www.om.nl/onderwerpen/verkeer/bezwaren/overzicht_bezwaren/ lees ik het volgende: Volgens de wet moet u zo mogelijk meteen een 'aankondiging van beschikking' uitgereikt krijgen, tenzij het bijvoorbeeld te gevaarlijk is om iemand aan de kant te zetten.

Omdat het niet uitreiken van die aankondiging van beschikking een grond kan zijn voor vernietiging van de beschikking teken ik bezwaar aan. Op de inhoudelijke onjuistheden in de beschikking ga ik nog niet in.

Wel wil ik nog een belangrijk moreel aspect noemen: er werd op dat moment in de omgeving op grote schaal aan de straten gewerkt. Veel straten en wegen waren afgesloten, waardoor het verkeer ter plaatse nog chaotischer was dan het normaal al is.
Verder is het kruispunt zeer ongelukkig ontworpen voor fietsers, er zijn diverse situaties waarin het gevaarlijk of onmogelijk is om strikt volgens de regels over te steken. Tenslotte benadruk ik dat ik absoluut niets of niemand in gevaar heb gebracht of ook maar in het minst gehinderd.

Tenslotte:
Mocht u besluiten om de zaak door te zetten, dan verzoek ik u om geen verdere aanmaningen te laten sturen door het CJIB maar de zaak direct aan de kantonrechter voor te leggen.
Ik verwacht dat de rechter voor rede vatbaar is, en ik zal dan uitgebreid fotomateriaal presenteren om bovenstaande alinea te staven met bewijs.

Ik teken met de meeste hoogachting, en in de hoop dat u de beschikking zult vernietigen.

Met vriendelijke groet,

Plutone

2

De laatste weken heb ik kennis gemaakt met een heel andere manier van webloggen, namelijk fotologgen bij FLICKR.
Dat is weer eens heel iets anders.

Een paar dagen geleden liet ik er al iets van zien: een diashow over Kröller Muller.

FLICKR is een gemeenschap van mensen over de hele wereld die foto's aan elkaar laten zien. Dat doen ze door per thema een groep op te richten waar je je bij kunt aansluiten. Je zoekt dus groepen die je zelf leuk vindt en stuurt je eigen foto's die daarbij passen naar die groep. Vervolgens is iedere foto als het ware een bericht op een weblog, en kunnen de lezers daarop reageren. Niemand houdt je trouwens tegen om een verhaaltje te schrijven bij een foto, maar dat kun je dan maar beter in het Engels doen.

Het verschil met webloggen is dus vooral dat je een foto (bericht) naar een heleboel groepen kunt sturen, en dat je zelf regelt dat mensen met ongeveer jouw interesse je foto te zien krijgen.

Er zitten op FLICKR een heleboel goede fotografen, heb ik inmiddels gemerkt. En ook ik probeer mijn steentje bij te dragen.

Alleen: het kost tijd, veel tijd!

10

Wie kent het principe van het sterke wachtwoord? Dus een wachtwoord als Ak€?bru5}XZ! dat regelmatig verandert. Er zijn mensen die denken dat dergelijke wachtwoorden veiliger zijn dan een wachtwoord als Tegelsoep of Graaimachine.

Laat ik beginnen bij het begin: is een wachtwoord een goede manier van beveiligen? Ik vind van niet. Het is makkelijk, dat wel. Een wachtwoord is zo makkelijk omdat je er geen ingewikkelde apparatuur voor nodig hebt. Geen vingerafdruk- of irisscanners, stemherkenners, kaartlezers, RFID ontvangers, alleen een toetsenbord.

Het principe van een wachtwoord is dat het geheim is.
Het gevaar van wachtwoorden is dus onder andere:
- het wordt uitgeleend
- het wordt doorverteld
- het wordt vergeten
- het wordt als je het vergeet altijd op dezelfde waarde teruggezet (bijvoorbeeld PIN 0000)
- het wordt opgeschreven
- het wordt afgekeken
- het wordt gekraakt

Een wachtwoord kan alleen maar veilig zijn als het zo vaak verandert dat het -eenmaal in verkeerde handen terecht gekomen- niet meer bruikbaar is. Daarmee is een wachtwoord eigenlijk niet geschikt om door mensen te worden gebruikt, dus alleen door machines.

Over wachtwoorden is veel nagedacht, met name over de versleuteling ervan en het kraken. Een van de dingen die je vaak hoort is dat wachtwoorden sterk moeten zijn. De reden is dat sommige computers je wachtwoord lokaal opslaan, minder of meer versleuteld. Oerdom natuurlijk, daarmee is het in wezen al uitgelekt: dit vraagt gewoon om kraken. Dit moet een heel belangrijk principe zijn: het wachtwoord mag op geen enkele manier aan het systeem te onttrekken zijn en dus ook nergens worden opgeslagen. Vertrouw daarom dus geen enkel systeem dat je op verzoek je wachtwoord kan mailen.

Als het wachtwoord direct na het inloggen verdwenen zou zijn, dan zou de noodzaak van een sterk wachtwoord direct vervallen.

Ik wil dat illustreren aan de hand van de PIN. Ik zal jullie om te beginnen eens een geheimpje verklappen: mijn PIN is maar 4 tekens lang en het nog allemaal cijfers ook! En mijn pasje is in feite een gemakkelijk kopieerbare magneetstrip.
Wisten jullie natuurlijk al lang. Dat geldt immers voor al die PINs en al die pasjes. Toch is die PIN het belangrijkste wachtwoord dat ik heb. Totaal geen sterk wachtwoord, en jaren achtereen hetzelfde. De enige reden dat het goed werkt is dat ik de code aan niemand vertel, en dat de pas definitief wordt geblokkeerd nadat driemaal een verkeerde code is gegeven. Een z.g. brute force attack heeft daardoor weinig kans op succes.

Wie van jullie wordt lastig gevallen met sterke wachtwoorden?

7

Vaak krijg ik even een knuffel van J, onze oudste zoon. Hij is bijna 15 en werkelijk een schatje. Hij is nog maar een halve kop kleiner dan ik.

De laatste tijd valt me daarbij regelmatig op dat hij ruikt naar mannenzweet.
Dit brengt bij mij een herinnering aan vroeger boven, want plotseling realiseer ik me: dat doe ik zelf al een hele tijd niet meer.

Hormonen zeker. Hij zit aan het begin van iets waar ik al weer voorbij ben.
Opeens hoor ik de tandarts weer vertellen dat het normaal is om tandsteen pas op latere leeftijd te krijgen, door veranderingen in de enzymhuishouding. Ook dat is alweer een tijd geleden. En ik hoor weer de huisarts die mij geruststelt dat ik geen probleem met mijn hart heb maar domweg maagzuur in mijn slokdarm doordat met de jaren dat klepje bovenaan je maag het niet meer altijd even goed doet. Waarbij hij me routinematig nog een test op ouderdomsuikerziekte aanbood. Om de uitslag te lezen moest ik mijn leesbril zoeken, waarvan ik vergeten was waar ik die had gelaten. Ook heel normaal op mijn leeftijd.

Ik verlang overigens niet naar een rode cabriolet waarin ik mezelf belachelijk maak met een gekocht blondje naast me, al kon ik het betalen. Ik smeer geen Axe onder mijn oksels en ik denk dat ik me niet zal gaan aanstellen als de jongens straks met een vriendinnetje thuis komen. Zoals ik al de nodige andere vaders heb zien doen.

Nee, de tijd gaat voor mij te hard. Net als de puberteit is de penopauze bij mij ongemerkt gepasseerd. Alleen als ik terugkijk bespeur ik een bepaalde vorm van overgang die ik doorgemaakt heb. En van binnen kan ik me nog steeds een ondeugend jongetje voelen.

En plotseling bedenk ik: dat zal iedereen wel hebben, dat hij zich anders voelt dan iedereen denkt.