Spring naar inhoud

Een van mijn favoriete slogans: less is more.

Ik heb weer een leuk voorbeeld: Een lichte chromebook. Die werkt vaak lekkerder dan een zware Windows laptop en doet ook nog eens langer met zijn batterij, en tegen een veel lagere prijs. Hij zeurt nooit over updates of virussen, wordt niet warm  en valt me niet lastig met MSN, Edge en Bing om maar eens een paar bekende ergernissen te noemen. En omdat de chromebook bedoeld is als internetcomputer is elke chromebook waar ik op inlog voor mij gelijk. Als ik maar op de WiFi kan vind ik zonder meer mijn apps en mijn bestanden.

Op die chromebook merk ik nu iets heel grappigs: ik heb een kleintje en een wat grotere, en op beide kan ik MS-Office apps draaien, de Android versie. In wezen heb ik Office niet nodig, er zijn goede alternatieven voor alles wat ik doe, maar met name bij Word en Powerpoint kan de precieze opmaak ertoe doen als je een bestand uitwisselt en dan is het dus toch handig om de echte MS Office te kunnen gebruiken.

Wat ik nu merk: op het kleine chromebookje werken de Office apps zonder licentie, maar op de grotere moet ik een abonnement hebben. Nog grappiger: op het kleine chromebookje kan ik een groot scherm aansluiten en dan wordt ook op dat apparaat een licentie geëist. Zonder licentie kun je dan nog wel bestanden tonen maar niet aanpassen. Dat kleine chromebookje is zo een ideale reisgezel!

En met offline Netflix kun je lekker film kijken in de trein.

 

Bitcoins en zo, dat berust op Block Chain technologie.

Het waarom van block chain technologie: een methode om digitale informatie onvervalsbaar te maken. Dat gebeurt door het complete transactiejournaal te publiceren en te laten bewaren door een groot aantal partijen. Een block chain kun je beschouwen als een gerobotiseerde vertrouwde partij. Malversaties door mensen van binnenuit zijn uitgesloten. Crypto-technieken spelen een heel belangrijke rol hierin.

Potentieel legt deze techniek de bijl aan de wortel van vertrouwde partijen als banken, notarissen en ook delen van overheden.

Een paar dagen geleden was ik op de Dutch Block Chain Conference #dbc2016. Wat ik daar zag is dat grote organisaties met experimenten bezig zijn, denk aan Philips, IBM, De Nederlandse Bank, ING en ABN-Amro, en ook de Autoriteit Financiële Markten is betrokken.

Een belangrijk knelpunt is de schaarste aan experts die de materie beheersen. Veel ervaring is er nog niet, het is zaak zoveel mogelijk samen te werken en samen te leren.

Smart contracts?
Naast de bekende Bitcoin blockchain (die in Groningen hergebruikt is voor de stadjerspas) zijn er twee andere belangrijke implementaties genoemd: Ethereum en Hyperledger. Ethereum was overigens net betrokken geraakt in een crisis doordat een implementatie (DAO) te kampen had met een aanval, dat probleem was te herleiden tot DAO en niet tot Ethereum zelf. NB In Ethereum is een smart contract een applicatie, gebouwd op Ethereum als fundament. Het is dus geen contract in de gewone zin van het woord. Dit levert een buitengewoon interessante video op (klik).

Belangrijke waarschuwing die ik daar uit haal: het is spelen met vuur, je moet werkelijk deskundige en te vertrouwen mensen hebben om de smart contracts te maken, en je moet die smart contracts heel zorgvuldig door anderen laten controleren.

IK haal er een stelling uit over die smart contracts: ze zouden zo eenvoudig geformuleerd moeten worden dat ze voor iedereen leesbaar zijn. Een heel nieuwe programmeertaal is daarvoor nodig.

Opvallend geluid dat ik opving op de conferentie: de block chain is absoluut geen high performance distributed database, integendeel: het aantal transacties per seconde is juist zeer beperkt.

Vertrouwd versus vertrouwelijk
Vertrouwelijke informatie leent zich zelf niet voor een openbaar register maar kan wel via een openbaar register ontsloten worden, door op basis van identiteit en rechten van de aanvrager de weg te wijzen naar een applicatie op internet die -alleen aan wie het aangaat- antwoord geeft op een vraag. Zo'n applicatie wordt dan Smart contract genoemd.

Een mogelijk voorbeeld van een smart contract is een persoonlijke kluis met medische informatie, je persoonlijke EPD waar je zelf een arts toegang toe kunt geven.
Zoiets zal allereerst heel toegankelijk, begrijpelijk en vertrouwd moeten zijn. Het moet net zo makkelijk zijn als PINnen

Tot slot een goed praatje (klik) over identiteit in de digitale wereld

1

Als er één ding is dat de digitale wereld kenmerkt dan is dat wel het gemak waarmee je een kopie maakt. Een kopie is zó gemaakt, kost 'niets' en voor de zekerheid maak je er ook nog maar één op een andere plaats. Wat je vervolgens net zo snel weer vergeet, of je weet nog wel dát je die kopie hebt gemaakt maar niet meer precies wáár.
Als enkele collega's hetzelfde doen dan heb je voor je er erg in hebt een bestand overal staan: telkens weer hetzelfde bestand. Of misschien nog erger: ook nog in verschillende versies zonder dat iemand dat in de gaten heeft.
Iets soortgelijks geldt voor initiatieven en groepen: een idee heb je nooit alleen, en voor je het weet neem je een initiatief, vorm je een groep die gisteren iemand anders maakte. Het zou heel jammer zijn als je zo twee eilanden creëert waarvan de bewoners van elkaars bestaan niet weten, en die veel aan elkaar zouden hebben als ze één waren.
Op het Rijksweb heb ik al twee keer een fusie gesloten tussen 'mijn' groep en een andere groep, maar nu is er alweer één opgedoemd die in wezen hetzelfde doel heeft. Het is wel elke keer een hoop gedoe, alle gebruikers moeten mee en alle documenten.
Ja, ik weet het: juist de vrijheid van het web 2.0 is zo'n belangrijk kenmerk, geen strakke richtlijnen s.v.p, maar dubbelingen worden gegarandeerd ook in Pleio een punt naarmate het drukker gebruikt wordt.
Wie herkent dit probleem; is het wel een probleem en zo ja, wie heeft een idee hoe we het kunnen voorkomen of in de hand houden?

Dit stukje stond aanvankelijk op Pleio, maar het blijkt niet toegankelijk als je niet ingelogd bent, daarom hier even een kopie, die was zó gemaakt 🙂

1

Aan Centrale Verwerking Openbaar Ministerie (CVOM)

Leiden, 4 mei 2010

Geachte heer, mevrouw,

Tot mijn grote verbazing trof ik vandaag in de post een beschikking aan van het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB).

Mijn verbazing heeft de volgende gronden:

Op 23 maart werd ik, fietsend op de smalle parallelweg van de A44, bijna van de weg gedrukt door een donkerblauwe personenauto die mij passeerde terwijl er juist op dat moment een tegenligger langs kwam. De chauffeur stuurde onzeker en leek de weg te zoeken.

Verderop stopte de auto, ik nam aan om de weg te vragen, maar er kwam iemand uit gekleed in een politiepak (zonder pet) die een stopteken gaf. Hij leek het serieus te menen.

Ik was te verbouwereerd om te verifiëren of dit wel een echte agent was, maar legitimeerde mij. Hij noteerde mijn gegevens in een klein notitieboekje.

Hij kondigde aan dat ik een bekeuring van € 90 zou krijgen wegens fietsen door rood licht, maar hij reikte mij geen proces-verbaal uit. Ik legde hem uit dat ik alleen oversteek als dat absoluut veilig is, en dat dit helaas nauwelijks een relatie heeft met de kleur van de verkeerslichten. Iets wat ik alleen maar gestaafd zag doordat ik alle drie de dagen erna op deze plaats wel gewacht heb op groen licht maar geconfronteerd werd met auto’s die met grote snelheid de bocht om kwamen. Groen licht is op deze plek allesbehalve een garantie voor veilig oversteken. Op het gewraakte moment daarentegen had er veilig een vliegtuigje kunnen landen, zo leeg was de weg. Hij ging echter met geen woord op mijn verhaal in.

Sindsdien heb ik niets meer van deze agent gehoord, en ik nam aan dat iemand een grap met me had uitgehaald.

Vandaag ontving ik van het CJIB een beschikking, en daarop staan enkele feitelijke onjuistheden waar ik in dit stadium niet verder op in wil gaan.

Op de door het CJIB genoemde site http://www.om.nl/onderwerpen/verkeer/bezwaren/overzicht_bezwaren/ lees ik het volgende: Volgens de wet moet u zo mogelijk meteen een 'aankondiging van beschikking' uitgereikt krijgen, tenzij het bijvoorbeeld te gevaarlijk is om iemand aan de kant te zetten.

Omdat het niet uitreiken van die aankondiging van beschikking een grond kan zijn voor vernietiging van de beschikking teken ik bezwaar aan. Op de inhoudelijke onjuistheden in de beschikking ga ik nog niet in.

Wel wil ik nog een belangrijk moreel aspect noemen: er werd op dat moment in de omgeving op grote schaal aan de straten gewerkt. Veel straten en wegen waren afgesloten, waardoor het verkeer ter plaatse nog chaotischer was dan het normaal al is.
Verder is het kruispunt zeer ongelukkig ontworpen voor fietsers, er zijn diverse situaties waarin het gevaarlijk of onmogelijk is om strikt volgens de regels over te steken. Tenslotte benadruk ik dat ik absoluut niets of niemand in gevaar heb gebracht of ook maar in het minst gehinderd.

Tenslotte:
Mocht u besluiten om de zaak door te zetten, dan verzoek ik u om geen verdere aanmaningen te laten sturen door het CJIB maar de zaak direct aan de kantonrechter voor te leggen.
Ik verwacht dat de rechter voor rede vatbaar is, en ik zal dan uitgebreid fotomateriaal presenteren om bovenstaande alinea te staven met bewijs.

Ik teken met de meeste hoogachting, en in de hoop dat u de beschikking zult vernietigen.

Met vriendelijke groet,

Plutone

2

De laatste weken heb ik kennis gemaakt met een heel andere manier van webloggen, namelijk fotologgen bij FLICKR.
Dat is weer eens heel iets anders.

Een paar dagen geleden liet ik er al iets van zien: een diashow over Kröller Muller.

FLICKR is een gemeenschap van mensen over de hele wereld die foto's aan elkaar laten zien. Dat doen ze door per thema een groep op te richten waar je je bij kunt aansluiten. Je zoekt dus groepen die je zelf leuk vindt en stuurt je eigen foto's die daarbij passen naar die groep. Vervolgens is iedere foto als het ware een bericht op een weblog, en kunnen de lezers daarop reageren. Niemand houdt je trouwens tegen om een verhaaltje te schrijven bij een foto, maar dat kun je dan maar beter in het Engels doen.

Het verschil met webloggen is dus vooral dat je een foto (bericht) naar een heleboel groepen kunt sturen, en dat je zelf regelt dat mensen met ongeveer jouw interesse je foto te zien krijgen.

Er zitten op FLICKR een heleboel goede fotografen, heb ik inmiddels gemerkt. En ook ik probeer mijn steentje bij te dragen.

Alleen: het kost tijd, veel tijd!