QR-codes (Quick Response-codes), dat zijn de blokjescodes die je steeds vaker tegenkomt op bijvoorbeeld stationsreclame. Het zijn tweedimensionale streepjescodes.
Is QR nieuw voor je? Lees een inleiding op Wikipedia.

Wat kun je met QR?
QR is een heel gemakkelijke methode om een tekst in te voeren in een smartphone. Die tekst kan bijvoorbeeld de URL van een website zijn of een mailadres. Maar ook een gedicht bijvoorbeeld.

Druk die code af op flyers, posters en in tijdschriften die je doelgroep zal zien. Papier wijst ze de weg naar je online produkt of dienst.
De meeste smartphones die een URL binnenkrijgen via QR starten direct die URL op. De QR code werkt dus als een snelkoppeling voor iedereen. Hij is gemakkelijk te verspreiden op papier, met één druk op de knop te starten met elke smartphone én daarop te bewaren.

Waarom is QR zo populair?
Het intikken van een URL op een smartphone is geen pretje, met QR maak je het supersimpel.

Waar zet je QR voor in?
Dit is de vraag waar het echt om gaat: wanneer en waarvoor zet je dit middel in?

Je zet QR-codes bijvoorbeeld in:
• Om mensen daar te laten kijken waar jij dat graag wilt
• Om een filmpje aan te bieden, een app, een brochure, wat je maar wilt.
• Om persoonlijke informatie door te geven: twitter profile, visitekaartje enzovoorts.
• Om papieren informatie (statisch) te voorzien van actuele informatie online (dynamisch)
• Om online discussies na een papieren publicatie centraal te houden
• Om een snelkoppeling aan een breed publiek aan te bieden

Leuk oefenmateriaal voor je QR reader vind je hier.

NB dit is het beginnetje van een verhaaltje waar ik het op mijn werk over ga hebben.

Dit stukje stond aanvankelijk op Pleio, maar het blijkt niet toegankelijk als je niet ingelogd bent, daarom hier even een kopie, die was zó gemaakt

Op naar Balkenende V?
Of kunnen we hem maar beter burgemeester van Vlissingen maken?

Dat wordt uitkijken voor Geert, nu komt er concurrentie!

Waar ik niemand over hoor is iets heel anders: de regering heeft tot taak het land te besturen. Het parlement heeft tot taak de regering te controleren in opdracht van het volk. Wie zou er dus zijn best moeten doen om te luisteren naar het volk? Natuurlijk: de volksvertegenwoordigers. En de partijen daarachter. De regering doet dus aan een rollenverwisseling die met ons hele parlementaire stelsel spot. En daar hoor je niemand over.

Ik zou willen dat de volksvertegenwoordigers door de actie van de regering op het idee zouden komen om zelf op de een of andere manier beter te gaan luisteren dan ze nu doen. Kamervragen zijn immers vrijwel altijd regelrecht overgeschreven uit de ochtendkranten. Gemak dient de mens.

Tegelijkertijd hoor je keer op keer dat het kiesstelsel anders moet, alsof dat de oorzaak is van de bestuurlijke malaise in het land.

Gemakkelijk geneuzel is dat, in mijn ogen. Waar het volgens mij in Nederland werkelijk aan ontbreekt is een goed werkend kanaal waarin iedere burger zijn goede ideeën kwijt kan zodat die uiteindelijk belanden bij de bestuurders van het land. Een betere overheid begint met goede zintuigen!

Een Amerikaans onderzoeksbureau heeft vastgesteld dat van alle it-projecten 30 procent helemaal nooit van de grond komt, 50 procent veel problemen geeft en slechts 20 procent echt geslaagd genoemd kan worden. Betrek dat op de Nederlandse uitgaven aan it, 18,5 miljard in 2004 volgens het CBS, en je hebt al ruim zes miljard aan compleet mislukte projecten en nog eens negen miljard aan automatisering met kleine tot grote problemen.�

Jan Friso Groote, hoogleraar computertechnologie in Eindhoven.

Laat hij gewoon gaan webloggen, deze minkukel (naprater) die zijn quotum aan publicaties moet halen.
Voor wie denkt dat ik hier over de schreef ga: Conclusies uit de USA gaan niet zomaar op in Nederland, gelukkig niet. Het kan hier beter zijn, slechter of misschien zelfs gelijk.

Niettemin een interessante veronderstelling die hij doet, en het is zeker de moeite waard om hier een onderzoek aan te besteden. Mits de consequenties daar dan ook uit getrokken worden.
Want ik zal de eerste zijn om te betwijfelen of al het geld dat in automatisering gestoken wordt nuttig besteed is, laat staan zinvol.

Want het is er weer bij Plutone: het contactformulier. Een formulier waarmee je een mailtje kunt sturen mocht je dat willen.
Dit bericht is een demonstratie van het formulier, want je kunt het ook gewoon in een bericht stoppen als je alleen privé-antwoorden wilt hebben. Bijvoorbeeld als je een huis zoekt.

Het formulier staat gelinkt in het menu boven de kopfoto.

In de eerste plaats: waarom is het een tijd weggeweest? Dat was natuurlijk de spam die het bleek te genereren. Die spam wil ik niet zien, want waarom zou je je lid laten verlengen als je voor een nieuw lid geld toe krijgt (bijvoorbeeld bij de vakbond)?

Ik heb gisteren door gepruts met een nieuwe versie van WordPress een plugin voor een tegen spam beschermd contactformulier gevonden, en daar de opmaak van vernederlandst.
Wie het wil overnemen: het staat bovenin de pagina ‘links’, eveneens te vinden in het menu. Evenals mijn thema, dat is afgeleid van Greentrack en ook verNederlandst.

Je moet wel een beetje kunnen hoofdrekenen, want het contactform gedraagt zich als volgt:

En dat was dan ook meteen een demonstratie dat je het contactformulier doodgewoon midden in je bericht kunt zetten.
Je kunt mensen dus als het ware uitnodigen om een mailtje naar je te sturen.

De eerste vraag die bij mij opkomt: waar heeft een onderwijskundige eigenlijk verstand van? In elk geval zijn zij schuldig aan het verkwanselen van het kennisonderwijs in Nederland, ten gunste van het competentiegerichte onderwijs dat zoveel problemen geeft. Bestaat het vak onderwijskunde eigenlijk wel? Weten de onderwijskundigen eigenlijk wel iets, of zijn ze alleen maar bezig om de rest van Nederland tot hun eigen niveau te verlagen?

De tweede vraag is: weten die onderwijskundigen wel hoe het op de scholen toegaat? Wat ik bij mijn eigen kinderen op school heel duidelijk zie, is dat na de CITO alles weer gewoon wordt opgepakt, en dat er dan nog flink wat leerstof wordt behandeld. En ja, natuurlijk gaan ze op kamp en doen ze een musical. Die kosten beide veel tijd, maar die wordt niet verknoeid. je kunt beide heel goed zien als iets waar de kinderen dingen van zullen opsteken. Nee, geen topografische kennis of staartdelingen, maar zeker wel andere dingen. In elk geval vaardigheden.

Een derde vraag: is de gedachte sinds de Mammoetwet niet juist altijd geweest dat de leerlingen gaandeweg het meest geschikte niveau kunnen bereiken? In veel gevallen lukt dit heel goed door wat lager te beginnen en later te promoveren, van Mavo (jawel, dat bestaat nog steeds) naar Havo bijvoorbeeld. Kinderen in de brugklas zijn meestal nog zulke kinderen, en ze veranderen zo enorm in de jaren daarna! Is er met andere woorden wel een probleem? Of moet de onderwijsraad zijn quota aan publicaties nog volmaken en gaan ze daarom een punt maken van de musical op de basisschool?

Ik ben zelf van voor de tijd van het CITO, in mijn tijd moest je een paar dagen toelatingsexamen doen voor de HBS, en aan het einde een paar weken eindexamen. Aan beide gebeurtenissen heb ik geen slechte herinneringen, niks examentrauma. En ik heb een enorme hekel aan meerkeuzevragen, die ik een uiting van minachting vind naar de student. Maar de waarde van de CITO-toets aan het eind van het basisonderwijs is nauwelijks omstreden. De prognoses van die toets staan als zeer betrouwbaar bekend in het middelbaar onderwijs.
Ik heb zo’n CITO-toets wel eens onder ogen gehad, en wat mij daaraan opviel was dat het in de allereerste plaats een leestest is. Het toetst nauwelijks kennis, maar vooral de intelligentie om opgaven te begrijpen en vervolgens de oplossing te bedenken. Met een paar maanden blokken valt daaraan toch echt weinig te veranderen, dames en heren onderwijskundigen!

Wat is het geval?

In onze wijk is een jaar of twintig geleden een centraal gezondheidscentrum neergezet. Dat functioneert prima, en het past prima in het plan.

Net kreeg ik een brief van ons gezondheidscentrum. Kennelijk is hun gebouw op commerciële basis neergezet en het is eigendom van De Raad Vastgoed. deze projectontwikkelaar kan bij contractverlenging een onbetaalbaar tarief eisen. Met als gevolg dat de zorgverleners zich zullen terugtrekken in semi-permanente bouw (wat noodlokalen van een school).

Ik zie al direct de problemen:
- geen parkeerruimte van enige betekenis aldaar
- we moeten maar afwachten wat de bestemming wordt van het gebouw dat als gezondheidscentrum is neergezet en wat dat dan weer voor effecten heeft.

Er is in mijn ogen in het verleden iets goed mis gegaan door het gezondheidscentrum eigendom te laten zijn van een vastgoedontwikkelaar. Het gaat hier om een voorziening van publiek belang. Meer nog dan het gebouw is de plaats waar het staat bepalend.

Ik vind dan ook dat er een schone taak ligt voor de gemeente. Het is zaak om deze situatie met alle middelen die er zijn ten goede te keren. In elk geval kan alles uit de kast gehaald worden om andere bestemmingen van dit gebouw te dwarsbomen tot het uiterste, en daar kan zeker ook mee gedreigd worden richting projectontwikkelaar. Er bestaat ook nog zoiets als onteigenen. En het gebouw staat hoogstwaarschijnlijk op erfpachtgrond , net als ons huis .

De meest gewenste oplossing lijkt mij dat het hele zaakje voor een redelijke prijs wordt overgenomen door de gemeente, een stichting of iets dergelijks.

Het huisvesten van het gezondheidscentrum in barakken kan toch nooit een permanente oplossing zijn?

Ik vrees dat Plutone nu toch echt de barricaden op zal moeten.