Spring naar inhoud

4

Faas Wilkes is dinsdag op 82-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartstilstand overleden, lees ik net op Internet.
faaswilkes_87697d.jpg

De Rotterdammer was na Bep Bakhuys de tweede Nederlandse profvoetballer. Hij geldt nog steeds als één van de grootste spelers die ons land ooit heeft voort gebracht.

Maar voor mij is Faas Wilkes die vrolijke meneer die elk jaar bij ons in Geleen op school films kwam draaien, bijvoorbeeld over de leerling-tovenaar met muziek van Paul Dukas. Wat kinderen van nu op DVD kijken op de achterbank, maar die hadden wij geen van beide.

Dat hij ooit gevoetbald had wisten we in de verte wel, zei ons verder weinig, maar zijn naam werd altijd wel met enig ontzag genoemd. Misschien voetbalde hij nog wel in die tijd. Ik herken hem direct op de plaatjes die nu verschijnen, waar hij loopt te voetballen.

6

Ik ga nooit naar de kerk, en heb dat ook nooit gedaan. Ook mijn ouders waren al zo.
Maar vanmorgen ben ik in Voorschoten naar de mis gegaan.
Dat deed ik om puur zakelijke redenen, want ik moet een kerk regelen voor ons concert op zondagmiddag 17 december. We moeten dan podiumruimte hebben voor onszelf met een klein orkestje.
Kerken zijn tegenwoordig instanties die zich net in evenwicht weten te houden, en er zijn niet zomaar kosters die je een kijkje kunnen laten nemen in de kerk. Er is een gezamenlijk kerkelijk bureau, waarmee je de huur regelt voor zo'n concert. En dat zit dus niet ter plaatse.

De structuur van zo'n mis is precies vastgelegd, ik moest nu en dan denken aan Fons Jansen met zijn voorstelling De Lachende Kerk. Ja, dat was lang geleden.

Maar toch: ik vond het ook wel iets hebben, iets heel gezelligs. Het katholieke geloof is misschien wat naïef, maar ik heb daar geen moeite mee. Wat ik me wel herinner uit de tijd dat ik een katholieke vriendin had: op den duur wordt het steeds meer de sleur van de herhaling. Maar vandaag voelde ik me er wel thuis. De zon scheen mooi door de gekleurde ramen, en de voorganger had een prima zangstem, hij maakte ook een paar keer een grapje. Vankantietijd, denk ik.

En zo beleef ik mijn laatste vakantiedag, morgen begint weer een fulltime werkweek.

4

Na twee weken Moezel met zijn allen ben ik nog een week in mijn eentje naar een kamp geweest. Jawel, een kamp, op mijn leeftijd, en ik was lang de oudste niet.

Eigenlijk typisch een familiekamp, maar de familie vertikte het om mee te gaan. Voor mij was dit kamp een grote terugblik in mijn verleden, het is een themakamp waar folkloristische dans wordt bedreven en de bijbehorende muziek wordt gemaakt. Ik heb 5 jaar geleden dat wereldje achter me gelaten en ben in een koor gaan zingen, maar misschien draai ik dat toch ook weer eens om.
Qua muzikaal niveau loopt het daar heel erg uiteen, er zijn echte rasmuzikanten maar ook echte krukken. Iedere avond is er twee uur dansen, waarbij ik me steeds in de orkestbak bevond. De muzikale leiding was in handen van drie maatjes van vroeger, waarmee ik 15 jaar in een volksdansorkest heb gespeeld. Die rol van muziekleiding heb ik ook een paar maal zelf gedaan. Ook heel leuk, maar deelnemer is een gemakkelijkere rol. Ik had dit jaar geen energie voor de voorbereiding. Krijg je van dat webloggen:twisted:

Een heerlijke ontspannen week was het, warm in meerdere opzichten, met een hoop vage tot zeer goede kennissen van vroeger. Elke dag begon en eindigde ik in het zwembad, dan samen ontbijten en in de morgen twee workshops. Met dat warme weer (weten jullie nog?) was de dag verder erg rustig. Beetje gewandeld, gefietst, in de schaduw gelegen, in het rond gekeken, nog meer gezwommen en dat soort dingen.

Voor dat kamp kunnen we gebruik maken van een klein kasteeltje bij Ommen, waar buiten de vakanties een school in zit. Er is een sporthal en een zwembad, en je kunt op een kamer slapen als je dat wilt. Ik niet dus, ik lig veel liever in een tent.

Regelmatig voelde ik gedrang onder mijn hoofdeinde (hé, ga eens een beetje opzij, zo voelde het), en soms schril gekrijs. Mijn tent stond kennelijk op de ingang van het nest van een spitsmuis! Geen muis eigenlijk, maar eerder een mini-mol. Onze kat lust ze niet. Ze stinken ook, het zijn in wezen roofdieren. Maar wel leuk.

Als je 's morgens heel stil je tent uit kroop zat het vol met konijnen.

De nachten waren heel donker, het was rond nieuwe maan en er is geen straatverlichting in de buurt. We konden dus heerlijk sterren kijken. Helaas waren we net te vroeg voor de jaarlijkse vallende sterrenregen. Die is misschien inmiddels op gang gekomen, maar ik zie nu alleen een ander soort regen. Ook de poes let inmiddels binnen op of hij buiten regen hoort, hij begrijpt nu dat nat worden en dat geluid bij elkaar hoort.

Je zorgt in zo'n kamp voor elkaar, ieder zijn taakje en de rest van de dag volledige verzorging. Ik moest het ontbijt klaarmaken, tafel dekken en dat soort dingen. Met zijn drieën was dat, op 125 deelnemers.

Een heel warme gemeenschap, in dat kamp, waarin bijvoorbeeld stoere pubers ook gemakkelijk hun minder stoere kanten laten zien. En alle leeftijden door elkaar, dat is ook altijd zo geweest. Voor babies is er natuurlijk geen fluit aan, maar er zijn veel kinderen die persé elk jaar weer terug willen, die bijna een soort familie voor elkaar zijn. Ze staan ook traditioneel uren met tranen in de ogen op de laatste dag, of het voor altijd over is.

Dat volksdansen laat ik inmiddels graag aan anderen over, ik heb dat bewegen met elkaar altijd wel heel leuk gevonden, maar ik vergeet altijd wat ik moet doen. Als muzikant heb ik er werkelijk iets te betekenen.

Thuisgekomen heb ik op de website van het koor iets bij elkaar verzonnen over het optreden op 15 juli waar ik niet bij was. Ik ben daar nu eenmaal de webmaster, en webmasters moeten hun site actueel houden. Direct stroomden de verzoeken om correcties binnen! Ach, zo kom je er ook.

Gedurende het schrijven van dit stukje zat ik te wachten op de brownies in de oven. Die zijn inmiddels klaar, dus nu ga ik lekker naar bed. Iedereen welterusten, of goede morgen als je het pas later leest.

2

Een van de leuke dingen op de Moezel is dat er een soort boemelbootje vaart, je kunt in ieder dorp de boot nemen. Ik heb mezelf opgeofferd als chauffeur (ze gaan niet zo erg vaak), en de rest is de boot op gegaan. Terug in de auto dus, bedoel ik.

Instappen op de boemelboot

Als je met de fiets op vakantie bent kun je met fiets en al de boot op, om terug naar je zimmerfrei te varen bijvoorbeeld.

De Moezel is na de tweede wereldoorlog voorzien van stuwen zodat je beter kunt varen, naar het Saargebied en naar Frankrijk. Voor de jongens erg leuk, want elke stuw is natuurlijk ook een sluis als je er per boot voorbij wilt. Een meter of zeven zak je per stuw. D. vondt het geweldig en heeft er bijna een lopende film van gemaakt toen het water zakte. Hier twee van die foto's

Het water is net begonnen te zakken

En hier kan de boot alweer bijna de sluis uit varen

We zijn naar Bernkastel gegaan, enigszins een toeristenval, maar je kunt er wel wat leuke foto's maken. Hier is het smalste huis bijvoorbeeld:

Het smalste huis van Bernkastel

En hier de fontein

Im wald gibt's noch Beeren bei uns...

Niet te vergeten is natuurlijk de wijn, die erg fris is, meestal van Rieslingdruiven.

Deze wijn hebben we mee naar huis genomen, van onze eigen wijnboer

7

Op beide zondagen in Duitsland zijn we naar Trier gegaan, ooit de grootste stad van Duitsland en een tijdlang zelfs de hoofdstad van het Romeinse Rijk. Lekker rustig op zondag, er is een hoop te zien op oudheidkundig gebied. Je zou vanuit Nederland best eens een weekendje daarheen kunnen!

Het leek wel Italië, door het warme weer. Alleen zijn de terrasjes veel goedkoper 8).

Even wat plaatjes:

Porta Nigra, bewaard gebleven door als portaal van een kerk te dienen

Zuiltjes bovenin de porta nigra

Terrasje voor de porta nigra

Arena, tevens dienst doend als stadspoort. De arena was opgenomen in de stadsmuur.

catacomben in de thermen

ruine van de keizerthermen

kijkje ondergronds in de thermen

En ter overdenking:je weet niet wanneer de heer je komt halen (vrije vertaling van Plutone)