nul reacties
Herten
Ik ben in Trittenheim bijna elke avond gaan lopen, tot het donker was. In de avond was het nog wel warm maar niet meer echt heet. D. is een aantal malen meegeweest, hij is de nieuwsgierigste van de drie. In al zijn kleinheid heeft het land daar toch veel van een bergachtig gebied. Inclusief het risico dat je aan de verkeerde kant van een helling naar beneden loopt en dan erg moet omlopen of weer opnieuw naar boven.
Op verschillende plaatsen grotten in de bergwand, waar je echt een berenhol in kunt vermoeden. Of waar je zelf beschutting in kunt vinden bij noodweer.
De hellingen zijn erg steil, wat me wel een gevoel van respect gaf jegens de wijnboeren. Die staan op hun hellingen van leisteenpuin net niet naar beneden te glijden terwijl ze hun takken aan het snoeien zijn. Het plukken lijkt me helemaal erg zwaar werk. Helemaal verbazingwekkend dat ze weten te overleven, met gemiddeld 2,5 ha akker.
Grond is er dus bijna niet op de hellingen, het zijn puinhellingen. Op de toppen hebben ze nog stukjes bos overgelaten, met de verrassende uitzichten als je even over de rand kunt kijken.
Tussen de wijnstokken zie je prachtige wijngaardslakken kruipen, die naam is dus niet voor niets. En dan opeens een ommuurd veldje met oude grafzerken. Een Joods kerkhofje, dat kennelijk de vorige eeuw goed doorgekomen is.
En als het avond is, komen de dieren tevoorschijn. Nu en dan een vos, een haas, en elke avond een groepje herten. Ik denk dat het edelherten waren, ze leken erg op de foto’s die ik daarvan gezien heb. In ieder bosje lijken wel herten te wonen. Die herten houden zich overdag schuil in de hoge bosranden, en ik denk dat ze ‘s nachts naar de rivier afdalen om te drinken. Er is nergens anders water te vinden. Ze lopen keurig op een rijtje tussen de wijnstokken door, en daar zie je geen vraat aan. Dat beaamde de wijnboer, maar er zijn ook Schweinchen en die vreten wel alles aan, liet hij weten.