De naam voor dat TVprogramma kan natuurlijk alleen maar bedacht zijn door een vulgaire materialist, die het begrip ‘gouden kooi’ nooit begrepen heeft. Want het gaat over niets anders dan botte en niets ontziende hebzucht.
Nee, ik heb het nog nooit gezien. Echter, dat wil ik graag zo houden en ik hoor er genoeg over om er toch iets van te vinden.

Het Nederlandse parlement begint de laatste tijd trekjes van dat TVprogramma te krijgen. De stront en kots die daar wordt uitgestort is figuurlijk, maar hoe lang nog? De verruwing lijkt wel niet te keren, zelfs daar niet.
Tot mijn grote genoegen begint zich in het parlement een tegenbeweging af te tekenen, die de beschaving weer wil terugbrengen. Die inziet dat krachttermen nergens toe leiden.

Maar het gaat schoorvoetend. Want ze zijn bang voor het volk, voor de peilingen, voor de verkiezingen, voor Geert, voor de Telegraaf. Niet te hard optreden dus tegen onparlementaire parlementariërs! Het parlement is op zijn manier in een gouden kooi veranderd.

Hier een stukje skyline van Den Haag, genomen van het Plein (dat iedereen kent van Monopoly).

Een gevolg van deze architectuur en de nauwe straatjes eromheen is dat cameramannen vaak naar de fysiotherapeut moeten. Zeker als het mooi weer is:

Zelf vind ik spiegelbeelden altijd wel leuk.
Kijk hier in de royal class bus naar het spiegelbeeld van ons gebouw:

In deze bus trekt onze minister voor Jeugd en Gezin nu en dan het land in, op zoek naar Jeugd.

In Rotterdam had hij beet! Zomaar op een maandagmiddag!

Een tijdje geleden schreef ik dit (klik).
Gisterenavond was er een bijeenkomst over. De directie van school, gezondheidscentrum en een paar gemeenteambtenaren gaven aan dat dit echt het enige mogelijke plan was, en maakten dankbaar gebruik van de roep om meer parkeerplaatsen door de discussie steeds weer daarop te laten uitdraaien.

Want er stinkt hier iets: tot mijn stomme verbazing hoorde ik dat de school de ruimte gewoon nog nodig heeft, en dat ze dicht bij hun hoofdgebouw een complex van 6 lokalen met fietsenstalling e.d. gaan neerzetten, op een van de weinige speelveldjes in de wijk en volstrekt in strijd met het bestemmingsplan. Het zelfde plan dat steeds weer genoemd wordt als de reden dat veel betere alternatieven niet mogelijk zijn voor het gezondheidscentrum.

Dit plan (nieuwbouw bij de school ten koste van speelveld) is pas twee weken geleden openbaar geworden. Een maand dus nadat het plan bekend werd om het gezondheidscentrum te huisvesten in de voormalige school.

De school ziet in mijn ogen zijn kans schoon om zijn dependance naar zich toe te halen.

De kosten die het allemaal met zich meebrengt (grotendeels voor de gemeente) zijn waarschijnlijk hoger dan de gewraakte bedrag dat de trigger is geweest tot deze schuifoperatie.

Het is avond en ik zit in de stoptrein, het is niet druk.
Over een kwartier moet ik overstappen op de sneltrein. Even doe ik mijn ogen dicht en ik dommel weg op het ritmisch gebonk van de wielen.

Het is nu al een tijdje stil, en ik word wakker. Waar ben ik? Station Geldermalsen, lees ik op het paneel dat op het perron hangt.

O jee, hoe laat is het?
En waar ligt Geldermalsen ook al weer?
Ben ik ver uit de koers?
Kan ik mijn bestemming nog bereiken?
En hoe laat wordt het dan?
O jee, straks staat ze al voor niets op het station!
Kan ik nog bellen dat ik te laat ben of ben ik ook daarmee te laat?

Lekker hoor, droom ik, ga je een keer vroeg slapen en dan krijg je dit soort dromen.

Gelukkig is het maar een droom, droom ik en slaap lekker verder.

De volgende morgen weer vroeg op, en ik weet nog precies mijn droom. Even thee zetten, de kat voeren en de krant doorlezen.

Zeg P. weet jij waar D. zijn rugzak is?

Verdorie zeg, ik zal hem toch niet in Geldermalsen hebben laten staan?

Klassiek drama was het, vrij geïnterpreteerd.
Geen bloed en liefde deze keer, maar een heldenverhaal.

Door geknoei met de spelling wordt schrijven zoiets als schilderen in een land waar alleen de verffabrikanten het voor het zeggen hebben

W.F. Hermans