plutone.labarca.nl

Jullie hebben misschien wel gehoord van de stichting Musi@opy, die momenteel op jacht is naar het gebruik van bladmuziek die wordt gekopieerd, voornamelijk door amateurmuzikanten.

Voor wie geen muziek maakt: bladmuziek is per pagina al snel een keer of 10 zo duur als een gewoon boek, al is het niet altijd zo. De oplagen zijn klein, dat is denk ik de hoofdreden.

Verder: vaak gebruik je maar een paar pagina’s uit een bundel, en je bent nu verplicht om dan toch de hele bundel te kopen.

Ook ik heb gezondigd tegen het kopieerverbod, al doe ik mijn best om het niet teveel te doen. Geen altruïsme of braafheid, maar als we nooit meer muziek kopen is er straks niets meer te koop. Ik heb dus een aardig dikke stapel originele bladmuziek in huis. Maar ik vind het erg onhandig dat er geen legale wijze is om te kopiëren. Kijk eens naar de handel in muziekopnames. Inmiddels is er een groot legaal aanbod van MP3-opnames ontstaan. Dit is ook denkbaar voor bladmuziek, en daarbij zou het terecht zijn dat legale kopieën goedkoper zijn dan gedrukte bladmuziek. Er zijn immers aanzienlijke kostenvoordelen bij het digitaal distribueren. De kwaliteit van een kopie haalt het ook niet bij een origineel, maar dat hoeft er niet altijd toe te doen.

De uitgeverijen die protesteren tegen het kopiëren van muziek staan uiteraard in hun recht. Maar zolang er geen legale weg is zijn ze er mede de oorzaak van dat er illegaal gekopieerd wordt. Digitaal verspreiden is immers in de eerste plaats erg gemakkelijk, het is niet alleen maar goedkoop.
Het zou een goede zaak zijn als de uitgeverijen zouden komen tot een meer innovatieve houding over moderne reproductiemethoden. Iedereen beschikt tegenwoordig immers over printfaciliteiten, dat is buitengewoon handig en zal niet snel meer veranderen.

Binnenkort is ons zomerconcert. Voor wie niet naar Leiden kan komen is er een tweede kans in Utrecht

In Twente weten ze hier meer over: het midwinterhoornblazen.
Ik kwam een groep uit Oldenzaal tegen die bij het Volkenkundig Museum stond te toeteren.
Ze waren al op grote afstand te horen. Een buitenkansje dat ik de camera bij me had!

Ik ben net bij een opening van een tentoonstelling geweest, bij de kunstenaarsvereninging Ars aemula Naturae, een vereniging die dateert uit de tijd van Rembrandt. Hun naam is eigenlijk een omkering van het tegenwoordig bekendere Natura Artis magistra.
Wat ik daar deed? Volgende week is het open monumentendag, en dan gaan we met het koor zingen in hun gebouw. Ik heb even rondgekeken hoe de ruimte is, en even kennis gemaakt met de voorzitter.
Hij had me verteld dat dit het handigste moment was om langs te komen, want normaliter is hun gebouw gesloten, er werken verschillende kunstenaars in.
Om de feestvreugde te verhogen hadden ze een Rus ingehuurd, die ze gewoon op straat hadden gevonden, met een knoppenaccordeon (dus geen pianoklavier). En daarop speelde hij orgelmuziek van Bach. Dat niet alleen, hij deed dat met een hartverscheurende passie zoals ik het nog nooit door een organist heb horen doen. Muziek die je spontaan een brok in je keel bezorgt. Muziek is toch echt iets heel wonderlijks! Ik heb hem tussendoor even de hand gedrukt en complimenten gemaakt. Zijn naam ben ik helaas spontaan weer vergeten, niet zoiets makkelijks als Pjotr of Dmitri.

Ik doe er een foto bij van een heel leuk beeldje dat ik op de binnenplaats zag staan.

Ik speelde contrabas. Nu al een tijd niet meer, ik zing en dat is een leven zonder bagage, wat een groot voordeel is.
Een bas is een instrument waarmee je vrijwel overal terecht kunt. Maar ook een groot instrument, dat lastig mee te nemen is. En een instrument dat heel kwetsbaar is.
Op het kamp waar ik laatst was, ontmoette ik een bassist die wel eens met een dansgroep naar het buitenland gaat, en dat is vaak per vliegtuig. Toen hij een keer zijn bas als een soort bouwpakket terugkreeg na een vlucht heeft hij een basgitaar gekocht, en alleen die gaat nog mee het vliegtuig in. Je speelt op het podium toch versterkt.

Maar een basgitaar is geen contrabas. Je kunt er in elk geval niet op strijken, en een bas voelt nou eenmaal veel beter aan dan een oversized gitaar.
Gisteren heb ik echter iets gezien, waar ik helemaal enthousiast van werd. Stel je voor: de steel van een contrabas, maar dan ontdaan van de overbodige krul. En ook het lijf ontbreekt vrijwel helemaal, dat is vervangen door een dik stuk hout. Er zitten gewone contrabassnaren op, lekker glad, geen fretten zodat je zelf kunt intoneren, en je kunt hem aansluiten op een versterker. In wezen dus vergelijkbaar met een basgitaar, zonder versterker hoor je bijna niets. Maar dan een basgitaar die aanvoelt als een contrabas.
Ik ga binnenkort een keer met mijn strijkstok naar die winkel, want ik ben heel erg benieuwd hoe het ding zich dan houdt. Met plukken lijkt het allemaal dik voor elkaar.

Met een gewone bas is versterkt spelen altijd een klein drama. De bas geeft zelf een aanzienlijk volume, leidt snel tot rondzingen, het is duivelskunt om je microfoon zo te plaatsen dat je er geen last van hebt en dat het ook nog goed klinkt.

Wie weet ga ik binnenkort toch weer in een band spelen