plutone.labarca.nl

Ik heb er al vaker iets over geschreven: gevaar en hoe we dat waarnemen.
Laat ik één ding voorop stellen: het risico van leven is de dood. Zonder leven is er geen dood. Niets is zekerder dan de dood, uiteindelijk.
Waar we ons dus druk om maken is niet zozeer de dood, maar het tijdstip en de manier waarop.
Een van de grootste gevaren die ik altijd gezien heb is het wegverkeer. In Nederland zorgt dat voor pak hem beet tussen de 2 en 3 doden per dag. Daar wordt niets aan gedaan, en niemand windt zich erover op.
Maar vandaag las ik een bericht over een nog groter gevaar: medicijnen. In Nederland overlijden 1200 mensen per jaar aan verkeerde medicijnen.
Helemaal verwondert me dat niet. Ik heb ooit op kamers gewoond bij een apotheker, die er geen doekjes om wond: medicijnen zijn in principe gif, en hoe minder je ervan binnen krijgt hoe beter. Beter worden doe je zelf, en medicijnen kunnen alleen een steuntje in de rug betekenen.
De veiligheidsmaffia zal hier niets aan doen, die doet zijn werk met petten en knuppels. Wie alleen een hamer heeft zoekt overal de spijker in. De 200.000 professionals zijn dus dagelijks in de weer, en ze hebben nog altijd niet één terrorist ontdekt. Logisch, want een speld in een hooiberg is makkelijker te vinden dan een terrorist in Nederland.
Over de besteding van al dat geld aan terrorismebestrijding stelt niemand kritische vragen. Iedereen is bang dat er toch nog eens eentje in Nederland opduikt, en dan moeten we kunnen aantonen dat we er alles aan hebben gedaan om het te voorkomen.
Maar in mijn ogen heeft de war on terror slechts als een hefboom voor de terreur gewerkt, hij zaait angst en is een wapen dat effectief bespeeld is door de heren terroristen. Ze hoeven er eigenlijk zelf niets meer aan te doen.

Vorige week begon mijn fiets plotseling enorm te bonken onder me. Een schroef door de achterband, zo’n lange dunne zelftapper met een scherpe punt. Of je anti-lek rijdt of niet, je rijdt lek.
Meteen afgestapt natuurlijk, nog voor de band plat was, maar toch was de band erg lek. En vervolgens tweemaal een demonstratie aan de jongens gegeven hoe je een band plakt. Maar helaas, het waren teveel gaten en na een paar dagen was het toch weer mis. Jammer, want de binnenband was pas een maand oud. De vorige keer was hij knel geraakt doordat ik het net te laat in de gaten had, toen was er een streep van 30 cm waaruit het vrolijk belletjes blies.

Vandaag heb ik de hele boel vervangen. Ook maar de buitenband die al een eind heen was, nu het wiel eruit moest. En ook maar de ketting die ik in anderhalf jaar naar het uiteinde van de kettingspanners getrapt had.
Dat is een gevolg van mijn onderhoudsvriendelijke kettingkast, die je heel makkelijk open maakt om de ketting te controleren. De ontwerper heeft er alleen niet aan gedacht dat je als je door een plas rijdt een hele schep water in je kettingkast krijgt, recht uit de jasbeschermer de kettingkast in. Gevolg: voortdurend roestsporen onder de plek waar mijn fiets staat, en een ketting die vier maal zo snel slijt als op een ouderwetse fiets.
Bijna alle gewone fietsen hebben tegenwoordig zo’n handige kettingkast, en de mooiweerfietsers zijn zich nergens van bewust, net zomin als de designer van dit wangedrocht.
Ik heb hem afgeplakt met stage tape (van dat zilvergrijze plakband om snoeren aan de grond te plakken). Hopelijk blijft dat zitten en houdt het het water buiten de kettingkast.

Heerlijk, die nieuwe ketting. Het gekraak dat ik almaar hoorde was verdwenen! Dat gekraak leek uit mijn veelversnellingsnaaf te komen, dus dat is een hele opluchting.

Maar de volgende keer toch maar een gewone derailleurfiets voor mij, die doet nog langer met zijn ketting dan mijn fiets tot nu toe, en is veel makkelijker om aan het achterwiel te sleutelen.

Geachte fractieleiders,

Tot mijn verbazing constateer ik dat op school- en studieboeken het hoge BTW-tarief wordt geheven. Omdat het zelfs bij leerplichtige middelbare scholieren gaat om behoorlijk hoge bedragen, en omdat onderwijs zeker geen luxe-artikel mag zijn, verbaast mij dit zeer. Het is zeker niet bevorderend voor het ontwikkelen van een kennis-economie.

Graag geef ik u allen daarom in overweging, school- en studieboeken zo snel mogelijk onder het lage BTW-tarief te brengen.

Verdergaande maatregelen als het van Rijkswege bekostigen van deze boeken zou ik ook toejuichen, als hier draagvlak voor te krijgen zou zijn.

Ik heb maar weer eens een duit in het zakje gedaan en diverse fractieleiders lastig gevallen met een idee.

Terwijl deze week weer eens flink wat stof de lucht in gewapperd is over de speling (geen spelfout toch, in de appelspeling?) kom ik weer eens iets anders tegen waar ik me al jaren aan stoor.
In de eerste plaats is het een Amerikaans woord, in de tweede plaats wordt het volstrekt verkeerd gebruikt.
Wie heeft er wel eens gehoord van een showstopper? In Amerika is dat het hoogtepunt, het topstuk, het klapstuk. Bij een show, vanzelfsprekend. Maar in de automatisering wordt dit woord gebruikt voor iets waardoor een systeem ophoudt te functioneren, en waar we ook niet direct een oplossing voor weten.

De automatisering heeft veel op zijn geweten waar het gaat om taalvervlakking.

Ik heb niets met parkeergarages. De nauwe gangetjes, de stank, de smalle plekjes, het zoeken van de uitgang, het zoeken van je auto, het zoeken naar hoe je moet betalen..
Ik zet die auto liever ver uit de drukte en loop de rest. Of laat de auto thuis

Er was één parkeergarage die anders was, namelijk die achter station Den Haag CS. Brede gangen, royale plaatsen, helemaal open opzij, en er zat gewoon een mannetje waar je kon betalen als je onvoorbereid was.

Hier is een recente foto van deze plaats

Op de achtergrond een gestippeld gebouw. Wie herkent het?