plutone.labarca.nl

Als Vreemdeling gekomen, vreemd zal mijn aftocht zijn
Weg van mijn lentedromen van bloemen, zonneschijn
Het meisje sprak van liefde, haar moeder zelfs van trouw
Bedekt met sneeuw dit droeve land: de weg schuilt voor de kou

Ik kan voor al mijn reizen niet drijven met de tijd
Moet zelf mijn weg mij wijzen in deze donkerheid
Een schaduw van de maneschijn, die trouwe vriend, reist mee
En op het witte sneeuwtapijt: de sporen van een ree

Weg met mijn jammerklanken dat men mij zo verguist
Laat toch hun honden janken daar waar hun baasje huist
De liefde blijft niet hangen, God heeft dat zo bedacht
Zoekt steeds een nieuw verlangen, mijn lief dan, goede nacht!

Je droom zal ik niet storen, die maak ik niet kapot
Mijn tred zul je niet horen: zacht, zacht, de deur op slot
Bij ‘t weggaan kerf ik in de poort aan jou mijn ‘Goede nacht!’
Zodat ze kunnen lezen: Aan jou heb ik gedacht

Ik lig languit op de bank, terwijl de lucht grijs blijft.

Wie was dit ook al weer?

Iemand die kennelijk last had van een nieuwe ziekte: blogstress. Net zoiets als huwelijksstress. Je raakt uitgekeken op jezelf.
Als je niets meer weet dan stel je je publiek teleur en straks verlies je ze nog. Mensen die je grotendeels helemaal niet kent, maar alleen hun digitale ik.

Oorlogen die eens waren, komen gewoon weer terug. Met een iets andere kleur en een iets ander gezicht, blijven ze terugkomen.

Begin 2007 heeft zij haar weblog vermoord. En nog steeds kijk ik nu en dan of ze echt weg is.

Iedereen nog de hartelijke groeten van prinsjesdag, ik genoot die dag van het mooie weer maar niet van de stilte. Vroeger hoorde je op die dag alleen maar gemompel en paardenhoeven, nu hoorde vooral het gebrul van een helicopter. Politie? TV?