Kapiteins en officieren
Drinken wijn en soms een glaasje bier
Maar wij arme, wij arme fuselieren,
Drinken water al uit de rivier

’n Stuiver daags is onze gage
En een pondje droog kommiezenbrood
Een watersausje geeft ons de courage
En daarop moeten wij maar voort

Als wij in Nijmegen komen,
Als wij in Nijmegen zullen zijn
Ja, dan zal ’t er gewis niet aan mankeren
Of wij drinken een glaasje wijn

En als wij ons lief gevonden
Ja, dan is ons jeugdig hart verblijd,
En dan leven wij samen met elkander
Tot zolang er de dood ons scheidt.

Verschijnt er een schip op de oceaan
dan juichen wij luide en wild.
Ons trotse schip als een pijl uit de boog
vliegt terstond door de wateren zilt.
En de koopman wordt bang en hij siddert van angst,
de matrozen verwensen die dag.
En daar klimt de mast langs omhoog,
onze bloedrode zeeroversvlag.
Tirallala, tirallala, tirallala, tirallala,
tirallala, tirallala, tirallala, hoi hoi.
Ja, daar klimt de mast langs omhoog,
onze bloedrode zeeroversvlag.

Wij werpen ons op het vijandige schip
als een wegslingerende speer.
De kanonnen dreunen, ‘t geweer knalt rondom
en de enterbijl hakt keer op keer.
En reeds zinkt de vlag van de vijand omlaag,
overwinningsgeroep klinkt alom.
Lang leve de bruisende zee,
lang leve de zeeroverij.
Tirallala, tirallala, tirallala, tirallala,
tirallala, tirallala, tirallala, hoi hoi.
Lang leve de bruisende zee,
lang leve de zeeroverij.

En is overwonnen ons laatste gevecht,
en is de laatste overwinning behaald.
Dan fluks onze wrakkige schuit naar de duivel
gestuurd en ter helle gedaald.
En als satan dan onze wil niet doet,
ai, dan rooste-ren wij hem eens fel.
Want wij zijn de heersers der aard
en willen het ook zijn in de hel.
Tirallala, tirallala, tirallala, tirallala,
tirallala, tirallala, tirallala, hoi hoi.
Want wij zijn de heersers der aard
en willen het ook zijn in de hel.

Ik loop al de hele week met een soort jetlag van twee dagen. Op donderdag had ik echt een dinsdaggevoel, zal ik maar zeggen. De zaterdag is eigenlijk de eerste dag die weer wat duidelijkheid geeft. Boodschappen doen, stofzuigen en een chocoladetaart bakken.

In het Schwarzwald heeft de tijd stilgestaan, lijkt het vaak.

De koekoeksklokken zijn hier ongelooflijk.

Maar we hebben C. en V. (de oppas van onze kat Sylvester) toch maar met iets anders bedankt.

Heel opvallend is ook dit soort houtsnijwerk, dat ze waarschijnlijk al eeuwen zo maken. Vroeger voor de aardigheid, nu voor de toeristen.

Het bos inspireert van nature tot dit soort gedrochten. Kijk maar hier:

Je kunt duidelijk zien dat hier nog kabouters in het bos wonen!

Als Vreemdeling gekomen, vreemd zal mijn aftocht zijn
Weg van mijn lentedromen van bloemen, zonneschijn
Het meisje sprak van liefde, haar moeder zelfs van trouw
Bedekt met sneeuw dit droeve land: de weg schuilt voor de kou

Ik kan voor al mijn reizen niet drijven met de tijd
Moet zelf mijn weg mij wijzen in deze donkerheid
Een schaduw van de maneschijn, die trouwe vriend, reist mee
En op het witte sneeuwtapijt: de sporen van een ree

Weg met mijn jammerklanken dat men mij zo verguist
Laat toch hun honden janken daar waar hun baasje huist
De liefde blijft niet hangen, God heeft dat zo bedacht
Zoekt steeds een nieuw verlangen, mijn lief dan, goede nacht!

Je droom zal ik niet storen, die maak ik niet kapot
Mijn tred zul je niet horen: zacht, zacht, de deur op slot
Bij ‘t weggaan kerf ik in de poort aan jou mijn ‘Goede nacht!’
Zodat ze kunnen lezen: Aan jou heb ik gedacht

Ik lig languit op de bank, terwijl de lucht grijs blijft.

Wie was dit ook al weer?

Iemand die kennelijk last had van een nieuwe ziekte: blogstress. Net zoiets als huwelijksstress. Je raakt uitgekeken op jezelf.
Als je niets meer weet dan stel je je publiek teleur en straks verlies je ze nog. Mensen die je grotendeels helemaal niet kent, maar alleen hun digitale ik.

Oorlogen die eens waren, komen gewoon weer terug. Met een iets andere kleur en een iets ander gezicht, blijven ze terugkomen.

Begin 2007 heeft zij haar weblog vermoord. En nog steeds kijk ik nu en dan of ze echt weg is.