kinderen
O wee
Gisteren kwam J. met zijn rapport thuis. Hij zit nu in de tweede, en plotseling balanceert hij op de rand van de afgrond: bijna de helft vijfkommavijfjes.
Hij leed er totaal niet onder, want hij was nog een van de betere jongens. Ja, er waren wel allemaal meisjes met heel hoge cijfers, maar dat was geen reden voor zorgen, het waren immers meisjes. En vijfkommavijf is net niet onvoldoende tenslotte.
Ik probeer hem al een tijdje aan zijn verstand te brengen dat studeren iets anders is dan huiswerk maken. Om schoolrapporten geef ik niet zo veel, maar toch hoopte ik dat J. hiervan een beetje zou schrikken. Daar heb ik nog niets van gemerkt.
‘s avonds op gitaarles was O.W. totaal gefrustreerd, hij krijgt maar geen beweging in de jongens en stelde voor dat ze er voorlopig maar mee stoppen. Mij komt dat wel goed uit, het is inderdaad malaise met die twee, en ik wil wel eens proberen of ze het bij een ander weer leuk gaan vinden. Ik weet alleen even nog niet bij wie, en misschien ook nog niet zo goed wanneer.
Maar hiervan waren de heren wel heel erg van de kaart. Ze doen wel niets meer aan die gitaar, maar dat ze er in wezen uitgegooid worden komt hard bij ze aan. Al weten ze zelf niet of ze er wel mee door willen gaan.
Een levensles, denk ik maar. En ik ben lekker mooie liedjes gaan spelen met D, terwijl J. zijn Duits ging leren voor vandaag (toen er geen tranen meer uit kwamen tenminste). Toen ze naar bed gingen zagen ze allebei wel weer licht aan het einde van de tunnel, ophouden met een niet werkende les bij O.W. is natuurlijk ook voor de jongens een bevrijding.
Ik hoop dat de heren wat meer gevoel krijgen voor prioriteiten in hun leven, vooral J. wil eigenlijk niets anders dan gamen. En ik zou liever zien dat hij een acht voor Nederlands haalt dan voor klassieke talen, al zeggen schoolrapporten me weinig.
Lot
Jan, nou had ik die prei nog wel op je briefje geschreven, en nog kom je zonder thuis!
Wie?????
Daarnet heb ik snert gemaakt, de jongens vinden dat inmiddels lekker.
Dat was helemaal mijn plan niet, maar het komt zo:
Zaterdag pakte ik de boodschappen aan van de cassière, en opeens zat er een zak prei bij. Die was helemaal niet van mij, maar ach, een prei meer of minder, wat maakt het uit? Ik ben dus nog even terug gegaan om de andere dingen te verzamelen voor een grote pan erwtensoep.
Net heb ik gezellig met D. alles staan wassen en fijnsnijden in de kombuis. En terwijl het stond te pruttelen heb ik lekker wat olijven gegeten met K, bij een glaasje wijn.
T. wil sinds gisteren absoluut niet meer worden aangesproken met ‘matroos’. Terwijl snert toch heel dicht bij dat matrozenvoer in de buurt ligt. De muskaatdruiven die ze erbij kregen trouwens helemaal niet.
Ik mag T. wel aanspreken met ‘Stuurman’, liet hij me weten…
Nemo
We zouden naar Nemo.
Ondanks mijn protesten, we ZOUDEN naar Nemo.
Ik had vrij vandaag, en zij vakantie, dus daar gingen we, met de trein.
Die trein werd speciaal voor ons omgeleid, niet via Schiphol, maar over Haarlem en zonder onderweg te stoppen. Dat is een veel mooiere route, en we waren er nog eerder dan volgens het boekje ook. Waarom we niet langs Schiphol konden werd er niet bij verteld, de trein van een kwartier later zou wel daarheen rijden. Hoop gedoe met buitenlanders die de trein weer uit moesten.
Nemo dus. Het zou mijn vierde keer worden….
Maar de lange rij die ervoor stond en het vooruitzicht dat die rij straks helemaal binnen zou rondlopen deed ons een klein stukje verder lopen. Een klein stukje maar.
Het was een heerlijke dag!
Zakelijk
T. is de kleinste van de drie jongens. Maar onderschat hem niet!
Hij is bijna 11, en zit net als zijn broers op gitaarles. Het rooster verandert voortdurend, en ik had het nu zo geregeld dat ze vlak achter elkaar aan les hebben. Eerst D. en J. samen, met nog een meisje erbij. En dan T. alleen. T. is enerzijds een doorbijter, maar hij kan ook makkelijk de moed verliezen als het niet meezit. Hij is wel degene die het trouwst studeert thuis.
Onder de les van zijn broers begon hij tegen mij, dat elke week toch wel vaak was, dat het zo laat werd en dat hij liever terug ging naar eens in de twee weken. Nou, zei ik, daar moeten we het na de les maar even verder over hebben. Want als je nog even doorgaat zoals nu, dan heb je ze ingehaald en kun je met hun groepje verder mee.
Na zijn les kwam hij met zijn leraar het zaaltje uit met een nieuw voorstel: niet meer op donderdagavond maar voortaan om de andere week op zaterdagochtend.
Nu nog zien of we zijn snorkelles kunnen verschuiven zodat die tijd ook nog mogelijk wordt…
T. regelt het! Ik zie zijn broers zoiets nog lang niet doen.
Kanker
Zeg P, hoe krijg je eigenlijk kanker?
T. zit naast me in de auto, terug van zwemles. Hij ziet de affiches van de KWF-collecte hangen.
Nou, begin ik, Dat weten ze niet precies, ze weten alleen een paar dingen waar je het van kunt krijgen. Ja, roken natuurlijk, vult T. meteen aan. Maar dat ga ik nooit doen. Want het voelt al naar in mijn keel als iemand anders rookt.
Ja, zeg ik, maar er zijn nog meer dingen. Vlees eten is eigenlijk ook niet goed.
Even wordt het heel stil naast me. T. houdt erg van biefstuk.
O jee, wat heb ik gezegd?
Je moet in elk geval veel fruit en groente eten, probeer ik het te verzachten. En weet je, het is ook een beetje erfelijk. Er zijn families waar het veel voorkomt.
En bij ons is dat niet hè?
Ik maak een vaag instemmend geluid. Dood gaan doen ook wij echt wel, bij ons alleen meestal ergens anders aan.
Één ding weet ik zeker, van nu af aan ga ik veel meer sinaasappels eten hoor! zegt T.
Ik geloof hem.
Kinderen voeden zichzelf op als ze de kans krijgen!