Hulshorst
Hulshorst, als vergeten ijzer
is uw naam, binnen de dennen
en de bittere coniferen,
roest uw station;
waar de spoortrein naar het noorden
met een godverlaten knars
stilhoudt, niemand uitlaat
niemand inlaat, o minuten,
dat ik hoor het weinig waaien
als een oeroude legende
uit uw bossen: barse bende
rovers, rans en ruw
uit het witte veluwhart.
Gerrit Achterberg
Het station is al jaren gesloten.
wat een mooie foto
Na Hulshorst haal ik opgelucht adem. Nu de Ijssel nog en dan ben ik weer thuis. Eigenlijk wil ik het Noorden niet verlaten maar soms……..
Naar Hulshorst gingen een aantal malen de schoolreisweek van mijn kinderen heen…niet met de trein, maar met een bus. Enthousiaste verhalen klinken mij opeens weer in de oren, opgewonden kinderstemmen…
ik zat eens in de trein uit het noorden, coupé vol Groningers; bij Hulshorst werden ze opgewonden want ze zagen een rijtje dennen en voelden zich al beetje in het buitenland.