plutone.labarca.nl

“Mooi?”
Ik sta wat mooi oud roest vergeten ijzer in close-up te nemen, en naast me is de boer stil gaan staan met zijn tractor.

“Waar is dat voor?”
Gewoon voor de aardigheid is, niet ergens voor.

“Als jij nou eens die vos van mij op de foto zet, wat kost me dat?”
Een vos, een paard met zo’n witte bles?
“Nee, die rode, daarginds”. Die lichte? “Ja precies”.

Zou hij het paard willen verkopen?
“Niks hoor, ik wil graag een plaatje van hem.”

Het is tijd, ik moet weer terug naar de vergaderzaal. We zitten op de hei met de vers gekozen ondernemingsraad en ik ben in de pauze even het terrein af gelopen.

“Dat is wel een mooie”, wijst hij naar mijn camera en ik hoor hem denken: Dat kost wat!
Ik beloof later terug te komen, in de avond of de ochtend, dan is het licht mooier en nu heb ik geen tijd.

Hij maakt nog even een hek open want ook de pony moet op de foto. De pony vindt iets anders, die is heel wantrouwend maar gelukkig ook heel nieuwsgierig en hij bijt niet. Ik ken ze wel een beetje, die pony’s.
Na wat om hem heen draaien neem ik dit plaatje:

“kom vanavond een bak koffie drinken, en dan gaan we naar die vos toe”.

Het avondprogramma laat dat niet toe. Niet als ik met de groep mee ga eten, dat begint pas om acht uur en na afloop is het donker. Maar ik beloof terug te komen.

Om half acht loop ik de volgende morgen het erf op. Er is gelukkig geen hond.
“Wat kost me me dat?”
Het is zo ongeveer het eerste dat hij vraagt, met een grote gieter in zijn hand. Hij staat de potten op het erf te gieten. Niets natuurlijk, het kost niets, als hij maar internet heeft, ik stuur de foto’s gewoon, een linkje erheen. Afdrukken kost geld, vooral als het groot is.

Zou dit nou vroeger een kleine veeboer geweest zijn?
“Alleen maar paarden nog, tegenwoordig. Vroeger was het koeien, dát is iets heel anders.”

“Kun je hem zo nemen? Kijk uit hoor, er staat stroom op!”
Het hoekje van de wei waar we staan zit helemaal dicht.
Schrikdraad, daar maakte ik lang geleden kennis mee, bovenaan een talud. Ik was heel snel beneden, erg geschrokken.

Het is een hengst, kennelijk is het verstandiger om me niet het hek in te laten. Gelukkig een nieuwsgierig beest, het hoopt op iets. De baas komt niet zomaar naar je toe, tenslotte. Hij blijft achtjes lopen.

Na een stuk of 20 foto’s denk ik dat er wel een goede bij zit. “Nou, dat zouk denken”, is zijn commentaar.
Nadat ik hem zijn mailadres ontfutseld heb zwaait hij me hartelijk uit.

Jammer dat de boerin er niet was, die zag ik de dag ervoor ook even lopen. Prachtig mens, ik had haar graag ook even geschoten.