plutone.labarca.nl

Mijn oma had een grote boerenbonten pot met een deksel erop. In die pot zat honing. Die honing kocht ze van een imker, en ze was er heel zuinig op. Meestal was de honing dan ook flink gekristalliseerd. Als wij er logeerden, dan mochten we een grof gesneden boterham met zelfgebikte honing beleggen. Ik weet van die honing nog vooral hoe hij rook en wat voor geluid het maakte als je er met je mes doorheen ging.

Honing, zo’n product dat je eigenlijk helemaal niet nodig hebt. Jaren hadden we dan ook geen honing in huis. Maar laatst heeft K. een keer honing gehaald in een poging de kriebelhoest van D. wat te verlichten. Die honing nu, blijkt tegenwoordig in een soort shampoofles verkocht te worden. Er staan opwekkende teksten op. Minder geknoei, lekker makkelijk, van dat soort teksten. AH is het al gaan na-apen, dus dit is wat het gaat worden met de honing. Er is niets meer tegen te doen.

Zodoende stond ik gisteren voor de derde keer met diezelfde plastic fles en een pannetje heet water te emmeren, want ook deze honing doet aan kristallisatie, en is dan op geen enkele manier meer de fles uit te krijgen. Ook een kleine gekristalliseerde brok houdt je tegen, want die komt natuurlijk precies voor het gaatje terecht. En als je heel hard knijpt loop je het risico dat het er plotseling hard uit spuit.

Tegelijkertijd was ik met een nat lapje de kast aan het ontkleven, want in een poging om de honing er de volgende keer wel uit te krijgen had ik de fles op zijn kop in de kast gezet. Helemaal sluiten deed de dop dus niet.

De volgende keer dat er honing moet komen zullen we echt naar een geitenwollensokkenwinkel moeten, zolang de knijpflessen nog niet tot daar zijn doorgedrongen. Ik heb goede hoop, want minder geknoei en lekker makkelijk zijn meestal niet besteed aan die geitenwollesokkentypes.