plutone.labarca.nl

Vorige week had ik last van iets nieuws. Ik voelde fantoomvibraties. Vibraties dus die er niet zijn maar die je toch voelt. Ik bedoel mijn telefoon overigens . Je voelt je telefoon trillen terwijl hij helemaal niet over gaat.

Ik draag doorgaans mijn GSM in een etui aan mijn riem, en als het ding overgaat dan voel ik hem trillen. Geluid maakt hij verder niet, dat heb ik uit gezet want het werkt op mijn zenuwen.

Ik vind het meestal wel prettig als niemand me belt. Dat was in het begin wel anders. Toen ik net zo’n ding had verlangde ik er erg naar dat iemand me belde, maar niemand deed het. Bijna niemand wist mijn nummer en die het wisten vonden het te duur.

Maar fantoomvibraties zijn een teken van ernstige verslaving, een onbedwingbaar verlangen naar dat hij overgaat.

Ik was dus naar een verjaardag, en ik had besloten om geen telefoontje mee te nemen. En toch voelde ik hem trillen. Doodeng!

Ik trok me even terug met mijn vibraties en haalde in stilte een paar keer diep adem.
Nee, daar was het weer, ik voelde het duidelijk!

Opeens rook ik de ossenstaartsoep. Toen wist ik het: mijn maag knorde.

Er is een hoop stampij geweest de afgelopen week over het idee van Plasterk om de verhoging van de lerarensalarissen rechtstreeks af te wentelen op de studenten, door de basisbeurs (EUR 233 per maand, ongeveer wat je nodig hebt om het collegegeld te betalen) af te schaffen. Zij zouden immers later rijk worden, en daar hoeft de slager nu niet voor te betalen. Ziedaar de visie van de heren socialisten.

Zonder mezelf ook op te winden wil ik graag aangeven waarom ik het idee van Plasterk kwalijk vind.

In de eerste plaats is dat omdat niet alles om geld draait. De toekomst van Nederland hangt af van de hoger opgeleiden, horen we steeds. Laat dus ieder bijdragen naar draagkracht, in geld of in tijd (studeren kost jaren van je leven, vergeet dat niet).

In de tweede plaats omdat de ideeën van Plasterk neerkomen op het afwentelen van een tekort nu op de generaties na ons. De generaties na ons moeten al zoveel andere rekeningen voor ons betalen (mileu, vergrijzing, veel te dure huizen etc.).

In de derde plaats zie je nu al dat studenten structureel werken naast hun studie om het hoofd boven water te kunnen houden. Dat gaat ten koste van de tijd om te studeren, en ik vind niet dat het meer moet worden.

In de vierde plaats vind ik dat OCW geen inkomenspolitiek hoort te bedrijven,

en in de vijfde plaats vind ik dat de PvdA geen clientelisme hoeft te bedrijven. Socialisme ging toch over meer dan het simpele verdelen van de koek maar ook over de verheffing van het volk?

Los hiervan zie ik om me heen teveel voorbeelden dat het helemaal niet waar is dat rijkelui gestudeerd hebben en armoedzaaiers niet. Ik zie om me heen veel academici die een zeer bescheiden leven leiden, maar ook bouwvakkers die het breed kunnen laten hangen.

Deze week was ons bedrijfsuitje. Heel anders dan anders was het! We waren op werk-bezoek bij de stichting OMIJ in Rotterdam (klik), waar mensen met een zwakke positie op de arbeidsmarkt aan het werk worden geholpen. OMIJ is iets anders dan de sociale werkplaats, die zelfs een concurrent van ze is. Het doel van OMIJ is om de mensen uiteindelijk een zelfstandig plekje in de maatschappij te geven. Uitgangspunt is niet wat mensen niet meer kunnen, maar juist wat ze nog wel kunnen.

OMIJ heeft een heel gevarieerd aanbod, of je nu kijkt naar de werkmogelijkheden als naar de producten en diensten die ze aanbieden. Kijk eens op hun website en er gaat een wereld van sociale betrokkenheid voor je open. Onder de indruk was ik vooral door de gedrevenheid van de mensen die de motor achter deze organisatie zijn, en door de vindingrijkheid in het bedenken van unieke producten en diensten die enerzijds te realiseren zijn en anderzijds verkoopbaar. Want OMIJ is aangewezen op de markt, afgezien van de ‘rugzakjes’ die de medewerkers kunnen hebben. Ik heb uitgebreid kennis gemaakt met een echte topmanager, de bestuursvoorzitter Bob Kagenaar. Hij is met pensioen en doet het werk als vrijwilliger. Ik ben met hem het bedrijf rond geweest voor een fotoreportage.

Wie eens een echt lekkere banketstaaf of speculaas wil of een heel eigen model koekje (in de vorm van een logo bijvoorbeeld) moet zeker eens bij OMIJ aankloppen. Hun baksels zijn niet goedkoop maar werkelijk ouderwets lekker, en zoals de bakker ons uitlegde: bij mij alleen eersteklas spullen, dan kan er weinig fout gaan.

OMIJ doet belangrijk werk dat in het verleden wegbezuinigd is, zoals het netjes houden van de straat. Denk aan buurtconcierges die zonodig direct de gemeentereiniging optrommelen maar bijvoorbeeld ook aan graffitiverwijdering. Je ervaart direct het verschil als je de grens overgaat van de deelgemeente waar ze voor werken, bij de buren hebben ze andere prioriteiten.

Een van de medewerksters wil ik even speciaal in het zonnetje zetten, namelijk Sandra Op den Camp-Grijseels, die zojuist terug was van de Special Olympics in Sjanghai. Vol trots laat ze hier haar schat zien, een bronzen medaille die het Nederlandse handbalteam gewonnen heeft.

Gefeliciteerd, Sandra!

Meestal is het wel prettig om op de wc alleen te zijn.
Maar soms wilde je dat er iemand was om de weg te vragen:

Gelukkig zag ik op tijd wat waarvoor bedoeld was, want terwijl ik stond te plassen kwam er een groepje binnen lopen . Je zal daar toch maar bij de verkeerde hebben staan plassen!