hoofd
Er staat momenteel een klimrek in de vorm van een groot hoofd in de roltraphal op mijn werk: Het Hoofdkwartier, een kunstwerk met als doel om het begrip voor autisme te vergroten.
Het is een project van het Dr. Leo Kannerhuis, een kinder- en jeugdpsychiatrisch ziekenhuis gespecialiseerd in autisme-spectrumstoornis, en kenniscentrum voor voor autisme. Mensen van dat ziekenhuis komen ter plaatse antwoord op vragen geven. Alleen heb ik geen vragen. Heb ik misschien zelf een lichte vorm?
Één ding is me wel duidelijk geworden: er is op het Internet veel meer informatie over autisten te vinden dan over gewone mensen. Probeer zelf maar! Er wordt trouwens erg veel geschreven over autisten, maar erg weinig door autisten.
Wonderlijk om je studie te wijten aan dit verschijnsel. En knap om het te ontdekken.
Als je Het Hoofdkwartier een keer in het echt wilt zien, klik dan hier voor de agenda.
Eigenlijk zou je een zoon of dochter moeten instrueren en die dan alleen op dat geval af laten stappen en dan gewoon er in op de grond blijven zitten tot iemand iets vraagt. Dan antwoorden; “ik ben autist wat kunt u voor mij doen”. Lijkt me ook een aardig experiment. Zoals je shrijft wordt er in het algemeen veel meer over gehandicapten gesproken en niet met gehandicapten. Het probleem om een gehandicapte in je buurt te hebben is schijnbaar erger dan hoe de gehandicapte zich (behandeld) voelt. Zelf heb ik die ervaring met een blinde kennis. Als ik naast hem loop spreken mensen mij aan, terwijl hij toch 2 koppen groter is en zich door zijn ‘handicap’ veel beter op een conversatie kan concentreren.
Ik heb een blinde collega, en sta regelmatig versteld van haar ijzeren geheugen.
Vergeet PDD-NOS niet.
That’s way more clever than I was epxcentig. Thanks!