recht
Je verhuist naar een plek heel ver van de bijzondere school waar je verstandelijk gehandicapte autistische kind op zit omdat de huizen daar goedkoop zijn en de tuinen groot. Het kind laat je op die verre school zitten vanwege jouw geloof. Het spreekt vanzelf dat de gemeente een knap jaarsalaris moet betalen om dat kind dagelijks te transporteren, in totaal een uur of zes per dag. Vrije schoolkeuze, weet je wel? Een recht!
Toch ook een beetje krom, in mijn ogen.
-
Hier een lijst van de meest opvallende leugens:
- Ouders: die grote tuin was in het belang van het kind (dat kind is nooit thuis)
- Ouders: het is de enige bijzondere school van zijn geloof (hún geloof)
- Ouders: van die taxirit kan het kind lekker bijkomen (daar zijn we lekker de hele week vanaf: eten en naar bed!)
- Gemeente: we maken ons zorgen om het welzijn van het kind (zouden ze dat ook doen als de ouders de taxi zelf zouden betalen?)
- School: Zoiets is totaal geen probleem (nee, voor de school niet, zo hebben ze tenminste nog leerlingen)
-
Verder nog een paar vragen van Plutone:
- Waarom brengen die mensen hun kind niet zelf naar school?
- Waarom moet het met een taxi?
- Hoeveel CO2 produceer je met die dagelijkse taxiritten?
- Helpt het een autistisch kind om dagelijks 6 uur alleen in een taxi te zitten?
Bespottelijk gedoe.
Nog een vraag:
. Maakt het een autistisch kind wat uit welk geloof een rol speelt op de school?
Oplossing van dit geheel:
Een normale vergoeding voor het vervoer en de rest lekker zelf betalen.
Helemaal met Cornette eens, het is van de zotte dat de gemeenschap hier voor opdraaien moet.
Ik kwam dit onderwerp al eerder bij Nanos tegen en vind het op z’n minst vreemd. Volgens mij zou er ook een vergoedingsplafond moeten zijn zoals nu bij het huurwaarderforfait van dure woningen (waar ik dat plafond dan weer liever niet zie).
Ik denk ook dat er een probleem is tussen locale en nationale overheid. Die laatste heeft aardig wat zaken overgeheveld naar de gemeentes. Tot op zekere hoogte is daar niets mis mee, zij staan dichter bij de bevolking.
Er is echter een groot verschil tussen een gemeente als Schermer met nog geen 5.000 inwoners en een gemeente Amsterdam met 740.000. Die eerste gemeente kan zo’n bedrag bijna niet ophoesten en Amsterdam heeft vast ambtenaren die zoiets niet laten gebeuren.