schoolboeken
Zojuist heb ik de schoolboeken voor D. en J. besteld.
Al die kilo’s die ze straks op hun rug moeten meedragen.
Even los van de kosten valt mij vooral op dat er zoveel werkboeken zijn tegenwoordig. Voorgedrukte schriften eigenlijk. Zodat alle leerlingen jaar in jaar uit precies hetzelfde huiswerk krijgen. Eerlijk is eerlijk.
In mijn tijd had je gewoon een klapper met tabbladen en per vak een boek, meestal niet eens zo’n dik boek. En aan het einde van een hoofdstuk stonden opgaven afgedrukt. Vaak kreeg je van de leraar zelfbedachte opgaven, meestal moest je die zelf opschrijven maar soms kreeg je een stencil (wie weet er nog wat een stencil is?).
Het gevolg was wel dat wij niet zo zwaar beladen naar school gingen als de kinderen van nu. En ik heb eerlijk gezegd de plaatjes uit de hedendaagse speelse boeken nooit erg gemist. Het werkt bijna omgekeerd: ik heb moeite om de moderne schoolboeken serieus te nemen, opgeleukt als ze zijn. Het is soms juist een grote ontdekking dat ondanks de plaatjes een methode wel degelijk heel goed in elkaar zit.
Maar zwaar blijft het, met al die lichte kost erbij.
Ik weet zeker nog wat stencils zijn. Zelfs inktpennen ken ik nog; die die je in de inkt in je buro moest dopen. Zo oud ben ik al. En ik ben nog niet eens 50.
Ja, met zo’n bakelieten dekseltje in je schoolbank, die werd bijgevuld uit een grote fles met zo’n schenktuit als ze ook op de jenever doen in cafés!
Ik heb nog de overgang van kroontjespen op een minder spetterend model meegemaakt, maar ik ben dan ook al 54
@Michael en Plutone
Het kan nog veel erger.
Ik heb nog kinderen leren schrijven met de kroontjespen.
Inkt bijvullen uit die grote fles, pennetjes vervangen waarvan de uiteinden weken, de potje twee keer per jaar wassen, lekker veel geknoei met vloeibladen en inktlappen.
En dan de eindeloze discussies of men al dan niet moest overgaan op ballpoints (of, dat kon ook nog, vulpennen).
We hadden op school één werkboek, voor de Franse onregelmatige werkwoorden.
Ik vond het later nog vaak jammer dat ik het niet meer had. Waarschijnlijk heeft mijn zusje dankbaar gebruik gemaakt van al die ingevulde pagina’s met al die verschillende vervoegingen.
Bah, vervoegingen en verbuigingen. Geef mij maar Engels.
En weet je wat nou leuk is? Er is toch wat blijven hangen van die kroontjespennen. Ik schrijf nu als 48-jarige alleen maar met een vulpen.
Ik mocht nooit in mijn werkboeken schrijven. Dat moest allemaal in schriftjes zodat de werboeken hergebruikt konden worden.