Archief voor augustus 2007
hei
Mijn kamertje is in een nis van de grote hal waardoorheen iedereen binnenkomt. In die hal draaien drie roltrappen, die iedereen bij binnenkomst naar 4 hoog brengen. Eigenlijk kom je dus pas op de vierde verdieping echt binnen. En ik zit dus eigenlijk half buiten.
In die hal hangt een voortdurende ruis. In die ruis hoor ik iedere dag de golven waarmee de mensen naar binnen komen en weer naar buiten gaan. Want golven zijn het! De meesten komen per trein, dus als er een trein binnengekomen is stroomt er een drom naar binnen. Een paar minuten later klinkt weer de vertrouwde ruis.
Vreemd is het dan als twee dagen lang een luid ééén, twééé, HUP klinkt, alsof er op antieke wijze een heipaal de grond in wordt geslagen. Riepen ze een twee HEI! om tegelijk het touw los te laten? Zou best eens kunnen.
Maar op een ministerie baart het toch wel opzien, dat luide stemgebruik. Een groep van vijf, waarschijnlijk Polen, geeft bij elke HUP een harde ruk aan een polsdikke elektriciteitskabel. Het mag dan koperdraad zijn, zo’n leiding is loodzwaar! Goede stembeheersing trouwens, hij zou prima op de markt kunnen staan.
Kan dat niet electrisch, vroeg ik me af. We leven toch niet meer in de tijd van de piramidebouw? Maar de reden is juist dat onze elektra overbelast raakt doordat we teveel computers in huis hebben. Die computers hebben niet alleen zelf stroom nodig, ze moeten ook nog een worden gekoeld: electrisch:evil:.
We kunnen ons dus schamen dat we die extra stroom nodig hebben. Het wordt echt tijd voor maatregelen!
Maar er zullen voorlopig alleen maar meer computers komen, zodat er minder ambtenaren nodig zijn. Dat is namelijk de kern van het huidige politieke beleid.
wisselend
Grappig is dat: op je weblog kom je zomaar mensen tegen, je loopt wat samen op, en op een gegeven moment ga je weer je eigen weg.
film
Ik heb een film gezien die me erg aansprak, een Duitse film over de blokkade van Berlijn. (KLIK)
Het aardige aan de film is dat nu eens niet de Duitsers Engels spreken, maar de Amerikanen Duits, en zelfs Stalin. Maar het mooie van de film vind ik om te zien hoe in een ontmoedigende puinhoop toch weer iets opgebouwd wordt, hoe ze moed putten uit niets. En dat een (bloedmooie) vrouw die haar man kwijt dacht te zijn jaren na de oorlog een keuze moet maken uit twee liefdes, want haar man komt toch terug en inmiddels heeft ze een liefdesrelatie met een Amerikaanse militair. Tot overmaat van ramp wordt ze ook nog zwanger van die Amerikaan en ze kan het niet over haar hart verkrijgen om zich te laten aborteren.
Uiteindelijk is het heel eenvoudig wat ze kiest, op het moment dat de Amerikaan vertrekt. Natuurlijk blijft ze bij haar gezin, daar is haar thuis.
Het huzarenstukje van de luchtbrug naar Berlijn dient eigenlijk slechts als decor.
scheiden
Afvalscheiding: het gaat steeds verder. Nu krijgen we oranje containers voor afvalplastic.
Dus als je plastic kwijt wilt moet dat in de oranje container.
Het probleem met dat plastic is duidelijk: het is flinterdun en neemt toch veel ruimte in.
Het daarom spreekt vanzelf dat je het goed plat moet maken, anders is de container veel te snel vol. En hij wordt maar éénmaal per dag geleegd.
Maar dat zal wel lukken. Over die vulopeningen is duidelijk goed nagedacht!
roetsen
Ik werd zojuist ingehaald door iets wat me enorm intrigeerde:
Mijn vraag was namelijk: hoe stuur je op dit ding, als je al je handen en voeten gebruikt voor de aandrijving?