plutone.labarca.nl

Adverteren is in de allereerste plaats opvallen, de aandacht trekken.
Een paar jaar geleden kreeg ik op mijn werk een envelop die aan mij gericht was. Er zat een z.g. white paper in, een beschrijving van een of ander soort software, waarin de werking of de bedoeling van het product wordt uiteengezet. Er zat een geel plakbriefje op, met in handschrift een tekst als ‘misschien interessant?’ en een paraaf daarbij.
Ik heb mijn hersens zitten pijnigen wie dit aan mij gestuurd kon hebben, tot ik zag dat de aanbiedingsbrief gewoon aan mij gericht was.
Hier werd op originele manier gebruik gemaakt van de wetenschap dat het op kantoren heel gebruikelijk is dat enveloppen al op de postkamer open worden gemaakt. Als je zelf de envelop open maakt snap je natuurlijk direct dat het doorgestoken kaart is.

Een tijdschrift stuurt mij nu een mailbericht over mijn proefabonnement dat ik niet heb aangevraagd, ik krijg een envelop met een inlogcode voor hun website, ik krijg een envelop met daarin een factuur van € 0,00, en een grote envelop met een exemplaar van het tijdschrift, vergezeld van een pakbon.
Het zelfde tijdschrift werd de eerste maanden van dit jaar al ongevraagd naar mijn huis gestuurd, en ik heb geen abonnement genomen. Ik begrijp dus werkelijk niet wat ze denken met deze spam-actie te bereiken.

Dames en heren adverteerders: na het trekken van aandacht lijkt mij dat het voorkomen van irritatie een heel belangrijke eigenschap van reclame zou moeten zijn. Of zie ik dat verkeerd?

gisteren was Plutone voor het eerst in zijn leven naar een rockconcert, in Tilburg. Daar staat de rockacademie en mijn neef studeert daar af, zodoende.

verder »

Het verbaast mij dat het ministerie van onderwijs de grootste problemen die het heeft op het bordje van schoolbesturen durft te leggen, die immers bestaan uit maatschappelijk betrokken vrijwilligers.

Er zijn van die momenten dat je je camera heel erg mist. Zo’n moment had ik gisteren.

Het fietspad langs onze wijk grenst aan de weilanden, en er ligt een sloot tussen.
Op het pad stond een motoragent naast zijn motor, met zijn benen wijd de boel te blokkeren. Verderop zag ik nog een motoragent die hetzelfde deed. Allemaal mensen stonden voor hun huis, waar anders nooit iemand te zien is.

Waar is de ambulance? dacht ik automatisch. Ik zal maar even omrijden.
Maar toen zag ik het. Half in een voortuintje stond een jonge koe, een jaar oud denk ik. Met haar zachte hoeven op de verharde straat. De rest van de kudde stond aan de overkant, netjes in de wei.

Een en al onzekerheid, schuchtere stapjes, een nieuwsgierige neus en duidelijk één dringende behoefte: terug naar de anderen. Maar de sloot waar ze per ongeluk aan de verkeerde kant uit was geklommen na wat verkoeling leek van hier uit een onneembare barrière.

Helaas moest ik verder. Het zou wel goed komen.

`s avonds was de hele kudde een weiland verder, de boer zal het leerproces bij dit dier wel even hebben willen storen:grin:

Ik houd van koeien!