plutone.labarca.nl

berichtje van vorige week waarvan ik me afvraag of iemand het wel gezien heeft.

Op zwemles sta ik altijd op tijd met de handdoek klaar bij de douches. Ook vandaag weer. Opeens viel mijn oog op een kleuter in tranen. Hij zocht zijn vader en die was nergens te bekennen. Ik ging er maar eens op mijn hurken bij zitten.
Heb je al gezwommen?, vroeg ik. Geen antwoord, maar boven mij in veelvoud: Nee, dat zie je toch!.

Hoe heet je?, probeerde ik, maar wat hij snikte was niet te verstaan.

Nog een keer dus.
Mi-hi-das, kwam er nu uit.

En waarom zoek je je vader? probeerde ik.

Ik moet naar badje twee -snik- en ik weet niet waar badje twee is.

Ik weet geloof ik wel waar badje twee is

Hij hoorde het niet, keek alleen hulpeloos om zich heen waar zijn vader was.

Midas, heb je ook een achternaam? Als ik weet hoe je heet kan ik je vader zoeken.

Je moet vragen naar de vader van Midas, hoor ik om me heen. Ervaren moeders, zo te horen. Maar niet één die voor Midas op zoek ging.

Weet je wat, als de fluit gaat gaan we een JUF zoeken. Ik weet het niet precies, je vader weet het misschien ook niet, maar ik weet zeker dat de juffen het wel weten.

..maar hij was al weer weggelopen, een paar stappen maar verder wist hij het ook niet meer.

Opeens ging de fluit.

Midas, de zwemles begint, kom, dan gaan we een juf zoeken!

Dat leek te werken, hij kwam weer terug maar pakte mijn hand niet.

Kom, we gaan een juf zoeken, liep ik voor hem uit, en hij als een eendje achter me aan. Op een veilige afstand.

Bij het bad was hij weer omgekeerd toen ik gelukkig net bij juf Lizette was.

Juf Lizette, kijk eens, hier is Midas, en hij zoekt badje twee.

Nou Midas, kijk eens, daar is groep twee, en Lizette wees op een rijtje kleuters op de badrand.

Met een zucht van verlichting ging hij er naast zitten.

Even later kwam T. de douche uit. Weet je wat ik eigenlijk zo heerlijk vind van zwemles?, zei hij. Op school ben ik altijd het ukkie van de klas en hier ben ik de grootste.