plutone.labarca.nl

We hebben een andere laptop gekregen, de oude waren wat aftands aan het worden. Gare batterij en dat soort dingen.
Wat ik jullie nu even laat zien is de trendy muis die erbij zit. Voor insiders: het is een PCMCIA kaartje dat intern in de PC prikt om op te laden. Als je dan met je laptop ergens aan een tafel zit kun je hem eruit halen, en dan werkt hij draadloos.
Het is denk ik beslist geen anti-RSI muis, en ik probeer nog steeds het ventiel te vinden want ik zou hem willen opblazen.

Het meest opvallende aan deze muis is de manual. Die is dikker dan de manual van mijn digitale spiegelreflexcamera.
Op onderstaande foto zie je mijn lensdop op zijn manual, en de muis op de zijne.

En weet je wat ze straks zeggen als ik het ding niet aan de praat krijg?
Read The Fucking Manual (RTFM).

In de begintijd van de virussen was het ook de begintijd van Windows. En eigenlijk is Windows altijd een erg vruchtbare bodem gebleven voor virussen. Er zijn veel grapjes over, want als je Windows controleert op de typische symptomen van virussen zou je al snel denken dat Windows zelf het virus is. Dat is het natuurlijk niet, maar een vruchtbare bodem is het zeker.

Sinds een tijdje valt Microsoft de mensheid weer eens lastig met een echt misbaksel: Internet Explorer 7. Zogenaamd veilig en makkelijk, maar in werkelijkheid zowel instabiel als onveilig. in geen enkel opzicht een vooruitgang in mijn beleving.

Maar voor wie dat nog niet genoeg is: er is nu een echt virus dat zich probeert te vermommen als Internet Explorer versie 7.

Virussen en Windows, een sterke combinatie!

Ik heb nogal wat tijd aan de ondernemingsraad besteed deze week en die moet ergens vandaag komen. Gevolg: een hele week niets gelogd.

De grote maandvergadering met ‘de bestuurder’ was gisteren, en die ‘bestuurder’ is niet van gisteren. Het is een geduchte tegenstander met veel dossierkennis die bovendien ook de zetten van zijn tegenstander precies ziet aankomen. Niet dat hij persé overal zijn gelijk probeert te halen, hij geeft heel makkelijk toe dat iets niet helemaal klopt maar is niet om te kletsen als hij dat niet van plan is. Wat ik wel prettig vind is dat hij geen verhullende taal gebruikt en geen onlogische verhalen ophangt. Geen rookgordijnenpraat en met een scherp onderscheid tussen hoofdzaken en bijzaken. Al met al is mijn eerste tijd bij de raad beslist een verrijking voor mij.

Wat me langzamerhand wel opvalt: de raad bestaat uit vrijwel alleen vijftigers. Bij indianen wat het ook zo dat de ouderen raad hielden, maar dat speelt hier niet. Het lijkt erop dat de jongere garde het botweg vertikt. Veel te druk met het spitsuur van het leven? Ik geloof er niets van, kinderen hebben ze meestal nog niet.

Wat zit hier achter: ben je er pas na je vijftigste aan toe of hebben we straks met de ieder-voor-zich generatie te maken? Ik ben er tenslotte ook pas tegen mijn vierenvijftigste in gestapt, al heb ik jaren op een onverkiesbare plek onderaan de lijst gestaan voor het geval er veel verloop zou zijn. Maar zelfs daar is de jongere garde niet te vinden.

In elk geval gaat Plutone eens broeden hoe dit verschijnsel aan de kaak kan worden gesteld. De OR zou immers een afspiegeling van het personeelsbestand moeten zijn, en de eenzijdige samenstelling geeft al snel het imago van conservatief ouwelullenclubje dat vecht voor zijn eigen VUT of iets dergelijks. De seniorenclub als het ware, als tegenhanger voor ‘Jong VWS’, een soort societeit voor de pas afgestudeerde beleidsambtenaren. Een bedenkelijke tegenstelling is dat, en een vorm van tweedeling die ik antidemocratisch vind.

Wie heeft vergelijkbare of juist tegengestelde ervaringen, en wie heeft een idee wat Plutone zou kunnen doen om de raad te verjongen?

Goede ideeën kunnen ook het koor ten goede komen

Ik heb het altijd leuk gevonden om zelf brood te bakken. Toen ik een jaar of 12 was ging in met de fiets van mijn vader naar de molenaar om daar 25 kg ongebuild tarwemeel te halen. Een jutezak van 25 kg met meel achterop de fiets en dan naar huis lopen, dat was niet niks. Ik geloof dat ik het ook nooit alleen heb gedaan.
Gist moest je bij de bakker halen, die gedroogde korreltjes had je toen nog niet. Het leek op roomboterkleurige klei, die gist. Regelmatig zag je bestelauto’s rijden van Koningsgist, die gingen steeds de bakkers langs, neem ik aan. Want je kon het niet lang bewaren.

Nog steeds bak ik broodjes, al zijn het vaak afbakbroodjes van de supermarkt.
Maar de jongens vinden het toch het lekkerst als we onze eigen broodjes bakken. Slakkenhuisbroodjes noemen ze het en dat komt door de vorm die ze ervan maken. Brooddeeg is niet gemakkelijk te vormen, het is net elastiek. Dus wat we doen is, een stukje deeg plat walsen, oprollen tot een slang, die weer plat walsen en weer oprollen. Het resultaat heeft de vorm van een slakkenhuis, helemaal als het daarna rijst.

Wat je vooral nodig hebt als je brood bakt is tijd. Het deeg moet twee keer rijzen, en dat kost bij elkaar zomaar 2 uur. Maar hèt moment om broodjes te bakken is natuurlijk zondagmorgen, daarom zijn die afbakbroodjes zo aantrekkelijk. Een echte bakker staat heel vroeg op. Ik heb zelfs begrepen dat een echte bakker tegenwoordig begint te werken als ik in mijn bed stap. Maar op zondag is de winkel dicht.
Ik zou op zondagmorgen heel vroeg kunnen opstaan en dan stressen om het op tijd klaar te hebben. Maar ik heb sinds kort een veel beter systeem. Ik maak het deeg al op zaterdagavond, en laat het dan gewoon op het aanrecht staan op het bakblik met een plastic vel erover. De hele nacht door doet de gist langzaam zijn werk en de volgende morgen kan het direct de oven in.

Een heel verhaal als inleiding om te vertellen dat ik een voorraadje overtollige oliebollenmix heb ingeslagen bij de supermarkt. Want de jongens vinden de allerlekkerste broodjes die van oliebollenmix. Het is minder zout en wat zoeter dan standaard broodmix. Maar eigenlijk is het net zoiets: in essentie is het meel met gedroogde gist. Oliebollenmix is best geschikt om pizza’s van te bakken (een beetje olijfolie erdoor maakt het meteen veel echter), om eens iets te noemen. Of desnoods Limburgse vlaaien (dan moet er wat ei en boter door).

En zo kan ik de komende tijd voor 33 cent per keer heerlijke broodjes bakken op zondagmorgen. Een blij gezicht hoeft maar 11 cent te kosten!

Ik heb vandaag voor de tweede keer De Pers gepakt, de nieuwe gratis krant die op het perron in een kastje ligt. En ik moet zeggen: dit blad verbaast me, op een positieve manier. Beschaafd van lay-out, niet vergeven van de reclame, artikelen zien er origineel uit, het taalgebruik is beter dan in menige betaalde krant en sommige stukken gaan nog werkelijk ergens over ook. Dat lukt ze niet elke dag trouwens, de eerste keer dat ik het blad inkeek hadden ze duidelijk te weinig inspiratie gehad.

Wat me wel opvalt is dat de selectie waarover geschreven wordt nogal eigenzinnig is. Als je de bekende kwaliteitskranten naast elkaar legt, dan schrijven ze in grote lijnen over dezelfde zaken. De Pers geeft duidelijk een andere blik op de wereld, legt in elk geval op een eigen manier accenten. Je zou kunnen zeggen: De Pers heeft een eigen karakter. Dit in schrille tegenstelling tot Spits en in iets mindere mate Metro die ronduit ergerlijk zijn. Nee, de Pers van vandaag ergerde mij totaal niet.

Wat ik eigenlijk niet begrijp is hoe het mogelijk is, deze krant te maken en gratis te verspreiden met zo weinig reclame erin. Maar van mij mag hij blijven.