Archief voor februari 2007
Transparant
Vanmorgen was ik bij de overburen op bezoek, het ministerie van OCW.
Het was me al vaak opgevallen dat je er dwars doorheen kunt kijken, het is werkelijk een transparant ministerie.
Maar vandaag was het helemaal mooi, ik mocht boven op het glazen plafond staan, en ik had ook nog een cameraatje bij me.
Het was net begonnen met sneeuwen, en nog voor er 2 cm lag werden de sneltreinen al stilgezet. Dat zouden ze anders nooit gedaan hebben, maar er was sneeuwalarm en dan mag dat opeens 
OR
Dat was even schrikken gisteren!
Anderhalf jaar geleden heb ik me laten overhalen om mezelf helemaal onderaan de lijst te laten zetten bij de verkiezingen voor de ondernemingsraad. Een veilige plek, dacht ik, net als de vorige keer. Gewoon voor het geval er een onverwacht succes is bij de verkiezing.
Maar nu werd ik dus gebeld met de mededeling dat ik aan de beurt was. Er is kennelijk zo veel verloop geweest dat de lijst bijna op is.
Tja Plutone, daar sta je dan met je grote waffel, nu moet je maar eens laten zien wat je waard bent!
Net heb ik besloten om uit het bestuur van het koor te gaan, en nu dient zich dit aan.
Ik heb een weekje bedenktijd gevraagd, wil het ook eerst even mijn baas hier vertellen en zien wat voor kleur hij dan krijgt.
Er zijn wel een paar voordelen: het is grotendeels in werktijd, en je ontleent er een zekere vorm van immuniteit tegen mogelijke ontslagrondes van Balkenende IV aan.
Illustratie: Tom Janssen
Maar daar moet ik het natuurlijk niet voor doen. Nee, ik moet het gaan zien als een kans om iets interessants mee te maken wat ik nog niet ken. Met nu en dan een cursusje over dingen waar ik nooit cursus in heb gevolgd. Wat precies weet ik nog niet.
Eigenlijk moet ik wel.
Alleen: ik ben nou niet direct een vergadertijger….
oorbellen
hoe vinden jullie onze nieuwe oorbellen?
formatie
Hieronder een paar juweeltjes van Tom Janssen waar ik niets aan toe te voegen heb.
Pret
Het leven is geen lolletje. En al helemaal niet voor scholieren. Dat is ook zeker niet de bedoeling, en om dat te bewaken is er de Onderwijsraad. Dat is een commissie van het ministerie van OCW. Daar wordt schande gesproken van het verknoeien van tijd in de laatste maanden van de basisschool. De CITOtoets is voorbij, dus de schooladviezen zijn gegeven, de ambitie om nog iets te leren is dus nihil. Dat denken dus de dames en heren onderwijskundigen vanuit de hoogste toren in Den Haag.
Hun stelling is dat er veel kinderen zijn die een tandje hoger naar de brugklas zouden kunnen. En daarmee wordt veel geld verspild. Ze zouden veel meer kunnen verdienen later. Aha, dat is het dus, geld!
De eerste vraag die bij mij opkomt: waar heeft een onderwijskundige eigenlijk verstand van? In elk geval zijn zij schuldig aan het verkwanselen van het kennisonderwijs in Nederland, ten gunste van het competentiegerichte onderwijs dat zoveel problemen geeft. Bestaat het vak onderwijskunde eigenlijk wel? Weten de onderwijskundigen eigenlijk wel iets, of zijn ze alleen maar bezig om de rest van Nederland tot hun eigen niveau te verlagen?
De tweede vraag is: weten die onderwijskundigen wel hoe het op de scholen toegaat? Wat ik bij mijn eigen kinderen op school heel duidelijk zie, is dat na de CITO alles weer gewoon wordt opgepakt, en dat er dan nog flink wat leerstof wordt behandeld. En ja, natuurlijk gaan ze op kamp en doen ze een musical. Die kosten beide veel tijd, maar die wordt niet verknoeid. je kunt beide heel goed zien als iets waar de kinderen dingen van zullen opsteken. Nee, geen topografische kennis of staartdelingen, maar zeker wel andere dingen. In elk geval vaardigheden.
Een derde vraag: is de gedachte sinds de Mammoetwet niet juist altijd geweest dat de leerlingen gaandeweg het meest geschikte niveau kunnen bereiken? In veel gevallen lukt dit heel goed door wat lager te beginnen en later te promoveren, van Mavo (jawel, dat bestaat nog steeds) naar Havo bijvoorbeeld. Kinderen in de brugklas zijn meestal nog zulke kinderen, en ze veranderen zo enorm in de jaren daarna! Is er met andere woorden wel een probleem? Of moet de onderwijsraad zijn quota aan publicaties nog volmaken en gaan ze daarom een punt maken van de musical op de basisschool?
Ik ben zelf van voor de tijd van het CITO, in mijn tijd moest je een paar dagen toelatingsexamen doen voor de HBS, en aan het einde een paar weken eindexamen. Aan beide gebeurtenissen heb ik geen slechte herinneringen, niks examentrauma. En ik heb een enorme hekel aan meerkeuzevragen, die ik een uiting van minachting vind naar de student. Maar de waarde van de CITO-toets aan het eind van het basisonderwijs is nauwelijks omstreden. De prognoses van die toets staan als zeer betrouwbaar bekend in het middelbaar onderwijs.
Ik heb zo’n CITO-toets wel eens onder ogen gehad, en wat mij daaraan opviel was dat het in de allereerste plaats een leestest is. Het toetst nauwelijks kennis, maar vooral de intelligentie om opgaven te begrijpen en vervolgens de oplossing te bedenken. Met een paar maanden blokken valt daaraan toch echt weinig te veranderen, dames en heren onderwijskundigen!