Archief voor 25/01/2007
kapitaal
Vandaag heb ik me vreselijk opgewonden, en meteen alle plaatselijke partijen aangeschreven die ik weet.
Wat is het geval?
In onze wijk is een jaar of twintig geleden een centraal gezondheidscentrum neergezet. Dat functioneert prima, en het past prima in het plan.
Net kreeg ik een brief van ons gezondheidscentrum. Kennelijk is hun gebouw op commerciƫle basis neergezet en het is eigendom van De Raad Vastgoed. deze projectontwikkelaar kan bij contractverlenging een onbetaalbaar tarief eisen. Met als gevolg dat de zorgverleners zich zullen terugtrekken in semi-permanente bouw (wat noodlokalen van een school).
Ik zie al direct de problemen:
- geen parkeerruimte van enige betekenis aldaar
- we moeten maar afwachten wat de bestemming wordt van het gebouw dat als gezondheidscentrum is neergezet en wat dat dan weer voor effecten heeft.
Er is in mijn ogen in het verleden iets goed mis gegaan door het gezondheidscentrum eigendom te laten zijn van een vastgoedontwikkelaar. Het gaat hier om een voorziening van publiek belang. Meer nog dan het gebouw is de plaats waar het staat bepalend.
Ik vind dan ook dat er een schone taak ligt voor de gemeente. Het is zaak om deze situatie met alle middelen die er zijn ten goede te keren. In elk geval kan alles uit de kast gehaald worden om andere bestemmingen van dit gebouw te dwarsbomen tot het uiterste, en daar kan zeker ook mee gedreigd worden richting projectontwikkelaar. Er bestaat ook nog zoiets als onteigenen. En het gebouw staat hoogstwaarschijnlijk op erfpachtgrond
, net als ons huis
.
De meest gewenste oplossing lijkt mij dat het hele zaakje voor een redelijke prijs wordt overgenomen door de gemeente, een stichting of iets dergelijks.
Het huisvesten van het gezondheidscentrum in barakken kan toch nooit een permanente oplossing zijn?
Ik vrees dat Plutone nu toch echt de barricaden op zal moeten.
Trein
Laatst was het zo gezellig in de trein! Ik zat alleen in een coupƩ, en opeens kwamen er drie conducteurs binnen, een vrouw en twee mannen. Ze waren in opperbeste stemming, en riepen al meteen dat ze geen kaartjes hoefden te zien. Vandaag niet! Vervolgens vroegen ze of ik nog vragen had, of wellicht suggesties voor de NS. Een beetje giechelig waren ze, ongeveer zoals ik me zou voelen als ik zou worden losgelaten in een uniform.
Hoe dat nou zo kwam, dat ze op deze manier de trein door gingen? Het was training. Kennelijk wil de NS zijn stations dermate dichtspijkeren dat het onmogelijk is om nog zonder kaartje in de trein te zitten. Conducteurs hoeven dan dus niet meer de kaartjes te controleren, en worden wat ze in naam altijd al geweest zijn: begeleiders. Die dus vrolijk tussen de reizigers verkeren en goed luisteren naar wat die reizigers te zeggen hebben.
Het liep uit op een heel gezellig gesprek, waarin ik wat dingen ter sprake bracht waarover ik me verbaas. Ook zij verbaasden zich over die zelfde dingen. Conducteurs zijn dus heel gewone mensen, wil ik maar zeggen.
Op het eindstation hebben we hartelijk afscheid genomen. Ze genoten van deze dag, dat straalde eraf.
Mijn belangrijkste vraag aan NS is nu: luistert NS nu ook naar zijn conducteurs?