plutone.labarca.nl

Gisteren kwam J. met zijn rapport thuis. Hij zit nu in de tweede, en plotseling balanceert hij op de rand van de afgrond: bijna de helft vijfkommavijfjes.
Hij leed er totaal niet onder, want hij was nog een van de betere jongens. Ja, er waren wel allemaal meisjes met heel hoge cijfers, maar dat was geen reden voor zorgen, het waren immers meisjes. En vijfkommavijf is net niet onvoldoende tenslotte.

Ik probeer hem al een tijdje aan zijn verstand te brengen dat studeren iets anders is dan huiswerk maken. Om schoolrapporten geef ik niet zo veel, maar toch hoopte ik dat J. hiervan een beetje zou schrikken. Daar heb ik nog niets van gemerkt.

‘s avonds op gitaarles was O.W. totaal gefrustreerd, hij krijgt maar geen beweging in de jongens en stelde voor dat ze er voorlopig maar mee stoppen. Mij komt dat wel goed uit, het is inderdaad malaise met die twee, en ik wil wel eens proberen of ze het bij een ander weer leuk gaan vinden. Ik weet alleen even nog niet bij wie, en misschien ook nog niet zo goed wanneer.

Maar hiervan waren de heren wel heel erg van de kaart. Ze doen wel niets meer aan die gitaar, maar dat ze er in wezen uitgegooid worden komt hard bij ze aan. Al weten ze zelf niet of ze er wel mee door willen gaan.

Een levensles, denk ik maar. En ik ben lekker mooie liedjes gaan spelen met D, terwijl J. zijn Duits ging leren voor vandaag (toen er geen tranen meer uit kwamen tenminste). Toen ze naar bed gingen zagen ze allebei wel weer licht aan het einde van de tunnel, ophouden met een niet werkende les bij O.W. is natuurlijk ook voor de jongens een bevrijding.

Ik hoop dat de heren wat meer gevoel krijgen voor prioriteiten in hun leven, vooral J. wil eigenlijk niets anders dan gamen. En ik zou liever zien dat hij een acht voor Nederlands haalt dan voor klassieke talen, al zeggen schoolrapporten me weinig.