plutone.labarca.nl

Ik heb er al vaker iets over geschreven: gevaar en hoe we dat waarnemen.
Laat ik één ding voorop stellen: het risico van leven is de dood. Zonder leven is er geen dood. Niets is zekerder dan de dood, uiteindelijk.
Waar we ons dus druk om maken is niet zozeer de dood, maar het tijdstip en de manier waarop.
Een van de grootste gevaren die ik altijd gezien heb is het wegverkeer. In Nederland zorgt dat voor pak hem beet tussen de 2 en 3 doden per dag. Daar wordt niets aan gedaan, en niemand windt zich erover op.
Maar vandaag las ik een bericht over een nog groter gevaar: medicijnen. In Nederland overlijden 1200 mensen per jaar aan verkeerde medicijnen.
Helemaal verwondert me dat niet. Ik heb ooit op kamers gewoond bij een apotheker, die er geen doekjes om wond: medicijnen zijn in principe gif, en hoe minder je ervan binnen krijgt hoe beter. Beter worden doe je zelf, en medicijnen kunnen alleen een steuntje in de rug betekenen.
De veiligheidsmaffia zal hier niets aan doen, die doet zijn werk met petten en knuppels. Wie alleen een hamer heeft zoekt overal de spijker in. De 200.000 professionals zijn dus dagelijks in de weer, en ze hebben nog altijd niet één terrorist ontdekt. Logisch, want een speld in een hooiberg is makkelijker te vinden dan een terrorist in Nederland.
Over de besteding van al dat geld aan terrorismebestrijding stelt niemand kritische vragen. Iedereen is bang dat er toch nog eens eentje in Nederland opduikt, en dan moeten we kunnen aantonen dat we er alles aan hebben gedaan om het te voorkomen.
Maar in mijn ogen heeft de war on terror slechts als een hefboom voor de terreur gewerkt, hij zaait angst en is een wapen dat effectief bespeeld is door de heren terroristen. Ze hoeven er eigenlijk zelf niets meer aan te doen.