plutone.labarca.nl

Piki was een speels en springerig ding.
Hij voelde zich sierlijk en hij was sierlijk!
Zo lichtvoetig als hij dansten er maar weinig. Hij was trots om zijn spitse en scherpe snuit en op zijn vliesdunne vleugels, en hij genoot van het zoemen als hij vloog. Want vliegen, dat kon hij!
‘Pas op voor de mensen’, had zijn moeder hem verteld. Die houden niet van onze soort. Dus Piki hield wat afstand. Maar soms werd het hem toch te machtig, als het donker was vloog hij snel een rondje om een mensenhoofd, en verstopte zich dan snel. Want daar was hij goed in, zich verstoppen. Niemand kon hem vinden, hoeveel moeite ze ook deden. Hij kleefde zich vast achter boekenkasten, in gordijnplooien en onder bedden, en pas als het licht weer uit was kwam hij uit zijn schuilplaats.

Als het avond werd danste Piki met zijn vriendjes tot het donker was, en dan ging hij slapen in het hoge gras. Daar was het warm en veilig, en er was altijd lekker vers water om te drinken. Vaak zat hij daar te kijken naar een raampje aan de overkant, waar nog laat het licht brandde. Dat was niet zomaar een raampje, daar woonde een kunstenaar! Piki hield erg van mooie kleuren en wilde graag naar binnen bij de kunstenaar. Maar de kunstenaar hield niet van muggen en had horren voor ieder raam. Ach, wat zou Piki graag ook schilderen, maar ‘wij zijn dansers’, zei zijn moeder altijd en ‘jij moet je niets in je hoofd halen’. ‘Je vader was ook zo, en het is zijn dood geworden’. ‘Zijn bloed is oké maar verder blijf ik uit zijn buurt’.

Op een avond stond de kunstenaar te mopperen voor zijn open raam. De hor klemde en hij kreeg hem niet op zijn plaats. Piki kon de verleiding niet weerstaan, hij glipte naar binnen en ging muisstil bovenop de schilder zijn hoofd zitten. Dat was een geweldig idee, de schilder had niets in de gaten, en zo zag hij alles van dichtbij, bijna door het oog van de kunstenaar.

Op de ezel stond een groot doek, een bos met tussen de bomen een groot en dik grijs dier op vier poten. Het dier had een klein puntig staartje en enorme flaporen, verder een heel vreemde snuit, zoiets had Piki nog nooit gezien.

Ach, wat zou Piki graag het dier zijn op het schilderij! Hij stelde zich voor dat hij daar tussen de bomen liep, en takken afbrak. Het rook naar zoete bloemen en het gonsde van het leven.

Piki, Piki! Waar zit je?
Piki schrok wakker. Het was zijn moeder die hem riep.
Piki, kom snel kijken, allemaal vallende sterren!

Ach, laat maar, dacht Piki, nu even niet. En hij keek weer naar het schilderij. Maar…. Dat was helemaal veranderd! Het dier was nog steeds grijs maar het was nu mooi slank, het had prachtige bolle ogen gekregen en een verrukkelijke spitse snuit, en die vleugels…..

Op zijn rug zat de kunstenaar.

Wel heb je ooit, zei Piki en hij liet zijn penseel uit zijn slurf vallen.

schrijf in op RSS Feed