drogmetica
Even dacht ik dat Albert Heijn ingehaakt had op de verkiezingen van volgende week. Tegenover de bananen hing een groot bord: 25 % korting op drogmetica.
Maar ik had het mis, er stonden wat flessen shampoo en dergelijke bij.
En nu zit ik me door de teksten van verkiezingsprogramma’s heen te werken, want ik weet het nog steeds niet. Wat me blijft opvallen is, dat de echte problemen door geen partij genoemd worden, terwijl vrijwel iedere partij slaafs achter de antiterreurterreur aanloopt en het orakel CPB een heilige status lijkt te hebben. En partijen vangen elkaar vliegen af bij alles wat mogelijke kiezers in hun portemonnee zou kunnen raken. Kortetermijneconomie is bij alle partijen favoriet.
In al die programma’s staan ook punten die overduidelijk nergens op slaan en alleen bedoeld zijn om het gewenste sentiment te bereiken.
Drogmetica zal ik ze voortaan noemen.
Maar noem mij geen zwevende kiezer! Ik ben alleen te lamlendig om zelf een tegenpartij te beginnen. Zou niet weten waar ik de tijd vandaan zou moeten halen.
Ondanks het feit dat ik Wouter een ijdele carrièrepoliticus vind is het gevaar steeds groter dat ik wel op zijn partij zal stemmen. Laat hem echter alsjeblieft nooit premier worden, hij is niets vergeleken met Joop den Uyl (als hij nuchter was) of Wim Kok.
Iets waar ik me trouwens over verbaas in deze dagen: we kiezen het parlement maar we doen of we een regering kiezen. Ook een geval van drogmetica.
Als je onverhoopt toch een tegenpartij begint, wil ik eens met je praten.
(Hoewel de echte tegenpartij SP heet en maar het beste tegenpartij kan blijven. Als luis in de pels is het een aardige partij. Macht kan de club beter niet hebben. Ik hoop dat we dat niet zullen ondervinden.)
Welke partij je ook kiest de kans dat het partijprogramma daadwerkelijk en tot de letter wordt uitgevoerd is zo goed als nihil. Bovendien is de keuze voor een partij in het algemeen al een compromis: vrijwel niemand zal een partij kunnen vinden waarmee hij het tot op de laatste komma met het programma eens is, men kiest de partij waarbij de belangrijkste voors en tegens overeenstemmen en moet daarbij de punten die niet overeenstemmen op de koop toenemen. Vervolgens kan die partij niet alleen regeren en volgt een volgend compromis. Het uiteindelijk rezultaat kan zelfs zodanig zijn dat bepaalde punten loodrecht op de wens van de kiezers van de betreffende regeringspartijen staan.
Het blijft dus op zijn best een “educated guess”
Het kan altijd nog zo zijn dat Wouter in de praktijk een stuk beter zal zijn dan hij nu lijkt. En Wim vond ik geen beste trouwens.
groen links en de sp benoemen wel de problemen.
Over welke problemen heb jij het dan?
Wouter als minister president is altijd nog beter dan Balkenende.
Ik vind kiezen wel leuk, alleen jammer dat ik maar een stem heb.
Wouter bos was een hardstikke goeie staatssecretaris van financiënm en daarvoor zat hij bij de Shell in de lift voor een hoge baan aan de top. Ze hebben hem node laten vertrekken toen hij de politiek in wilde. je kunt hem geen ijdele politicus noemen.
Dit brengt mij op Bolkestein, die werd door de Shell geloosd en kwam daardoor in de politiek terecht.
Drogmetica, nooit van gehoord en ik ga het ook heel snel weer vergeten.
@rene: ik zie bijvoorbeeld dat de aarde in hoog tempo wordt vernietigd, Nederland verdwijnt binnen een paar generaties in zee als we zo door gaan. De zee is straks zo dood als een pier en verliest veel van zijn reinigende kracht. De warme golfstroom is tot stilstand aan het komen, wat desastreus kan zijn voor ons klimaat. Het zo goed als verdwijnen van de paling zou hier best eens mee verband kunnen houden.
Er is geen partij van enig formaat te vinden die een prioriteit maakt van natuurbehoud. Economische groei lijkt het doel van ons leven, maar leidt overal tot roofbouw op de aarde. Het is een ongelofelijke zelfoverschatting om de natuur te vernietigen. Uiteindelijk zal de mens zichzelf vernietigen.
Iets dichter bij de grond: Nederland is verslaafd aan een piramidespel met zijn woningen en maakt het zijn eigen kinderen zo goed als onmogelijk om een behoorlijke woning te vinden. Dat is een heel wat groter probleem dan de financiering van de AOW, maar iedereen heeft boter op zijn hoofd. De discussie gaat daarom slechts over procenten meer of minder aftrek voor hypotheekrente. Het eigen woningbezit, al tientallen jaren een stokpaardje van de politiek, heeft tot deze situatie geleid maar niemand durft dat ter discussie te stellen.
En onze directe leefomgeving biedt meer plaats aan auto’s dan aan mensen. We verpesten met zijn allen onze eigen omgeving, en zeuren alleen maar om meer asfalt. Dat is niet meer dan symptoombestrijding.
Om daaraan te ontsnappen nemen we het vliegtuig om in een verre vakantie te genieten van de stukjes wereld die nog niet te gronde zijn gegaan.