plutone.labarca.nl

Ik heb er al vaker iets over geschreven: gevaar en hoe we dat waarnemen.
Laat ik één ding voorop stellen: het risico van leven is de dood. Zonder leven is er geen dood. Niets is zekerder dan de dood, uiteindelijk.
Waar we ons dus druk om maken is niet zozeer de dood, maar het tijdstip en de manier waarop.
Een van de grootste gevaren die ik altijd gezien heb is het wegverkeer. In Nederland zorgt dat voor pak hem beet tussen de 2 en 3 doden per dag. Daar wordt niets aan gedaan, en niemand windt zich erover op.
Maar vandaag las ik een bericht over een nog groter gevaar: medicijnen. In Nederland overlijden 1200 mensen per jaar aan verkeerde medicijnen.
Helemaal verwondert me dat niet. Ik heb ooit op kamers gewoond bij een apotheker, die er geen doekjes om wond: medicijnen zijn in principe gif, en hoe minder je ervan binnen krijgt hoe beter. Beter worden doe je zelf, en medicijnen kunnen alleen een steuntje in de rug betekenen.
De veiligheidsmaffia zal hier niets aan doen, die doet zijn werk met petten en knuppels. Wie alleen een hamer heeft zoekt overal de spijker in. De 200.000 professionals zijn dus dagelijks in de weer, en ze hebben nog altijd niet één terrorist ontdekt. Logisch, want een speld in een hooiberg is makkelijker te vinden dan een terrorist in Nederland.
Over de besteding van al dat geld aan terrorismebestrijding stelt niemand kritische vragen. Iedereen is bang dat er toch nog eens eentje in Nederland opduikt, en dan moeten we kunnen aantonen dat we er alles aan hebben gedaan om het te voorkomen.
Maar in mijn ogen heeft de war on terror slechts als een hefboom voor de terreur gewerkt, hij zaait angst en is een wapen dat effectief bespeeld is door de heren terroristen. Ze hoeven er eigenlijk zelf niets meer aan te doen.

Ik was dit weekend met de trein op reis, even terug naar mijn roots.

Voor een buitenlander moet het lastig zijn, Nederland te begrijpen. Dat je voor koffie niet in coffeeshop moet zijn, maar in een KIOSK oms eens iets te noemen.

Ik heb dus in de kiosk bij gebrek aan leesvoer maar een bekertje koffie genomen. En nu komt het: daar ging een deksel op. Niet zomaar een deksel, er zat een zuigspleetje in. Een tuitbeker!

Ik zie een cyclus op me afkomen. Ooit begon ik aan de borst, daarna de zuigfles en zo verder, begrijpt u wel? Het is nu tijd voor de weg terug. Binnen 5 jaar loop je in Nederland open en bloot op straat aan een zuigfles te lurken.

Maar dan natuurlijk niet zomaar een zuigfles, er moet wel een blits merk op zijn afgedrukt, om je duidelijk te onderscheiden van de rest.

Binnen 5 jaar? De tijd gaat steeds sneller! Op weg naar mijn werk zag ik in de trein al iemand zijn ontbijtvervanger opzuigen.

Soms denk ik dat ik misschien maar trendwatcher moet worden.
Dat is dat je veranderingen in lifestyle in een vroeg stadium opmerkt, voor het mode wordt.

Bijvoorbeeld: in 1992 liepen in Italië al mannen in strak gesneden pakken midden op straat te telefoneren. Een trendwatcher ziet in zo’n geval direct wat er gaat gebeuren. Zelfs Plutone heeft nu al jaren een mobieltje. Niet zo’n strakke kleine, maar een lekker grote, waarop je ook zonder leesbril nog kunt zien hoe laat het is (want met een horloge lukt dat al lang niet meer).

Lifestyle betekent exclusief consumeren, voor wie het begrip niet kent. Dit even voor de duidelijkheid, want met leven of met stijl heeft het niets te maken. Een Opel Kadett of een groot concert is geen lifestyle, een Smart coupé of een zigeuner die bij jou thuis achtergrondmuziek maakt wel, om maar een voorbeeld te noemen. Lifestyle is niet goedkoop, zal ik maar zeggen.

Als trendwatcher in spe heb ik zojuist een nieuw soort tulp voor jullie gespot.

Waar telefoontjes steeds meer op computers zijn gaan lijken, heb je hier een computer bij de hand die sterk op een telefoontje lijkt. Je kunt er zelfs mee bellen!

Het unieke van deze laptop is, dat je niets aan de binnenkant kunt verwisselen, maar alles aan de buitenkant. Dat is pas vernieuwing! Weet je nog wel, dingen aan de binnenkant verwisselen, dat was pas primitief! Bij deze EGO is dat niet nodig (en uiteraard ook niet mogelijk).

Dit is je EGO, en dat mag wat kosten. Een nieuw kleurtje voor je EGO kost evenveel als een nieuwe PC, maar ja, dat is appels met peren vergelijken.

Spannend hè, die peilingen!

Piki was een speels en springerig ding.
Hij voelde zich sierlijk en hij was sierlijk!
Zo lichtvoetig als hij dansten er maar weinig. Hij was trots om zijn spitse en scherpe snuit en op zijn vliesdunne vleugels, en hij genoot van het zoemen als hij vloog. Want vliegen, dat kon hij!
‘Pas op voor de mensen’, had zijn moeder hem verteld. Die houden niet van onze soort. Dus Piki hield wat afstand. Maar soms werd het hem toch te machtig, als het donker was vloog hij snel een rondje om een mensenhoofd, en verstopte zich dan snel. Want daar was hij goed in, zich verstoppen. Niemand kon hem vinden, hoeveel moeite ze ook deden. Hij kleefde zich vast achter boekenkasten, in gordijnplooien en onder bedden, en pas als het licht weer uit was kwam hij uit zijn schuilplaats.

Als het avond werd danste Piki met zijn vriendjes tot het donker was, en dan ging hij slapen in het hoge gras. Daar was het warm en veilig, en er was altijd lekker vers water om te drinken. Vaak zat hij daar te kijken naar een raampje aan de overkant, waar nog laat het licht brandde. Dat was niet zomaar een raampje, daar woonde een kunstenaar! Piki hield erg van mooie kleuren en wilde graag naar binnen bij de kunstenaar. Maar de kunstenaar hield niet van muggen en had horren voor ieder raam. Ach, wat zou Piki graag ook schilderen, maar ‘wij zijn dansers’, zei zijn moeder altijd en ‘jij moet je niets in je hoofd halen’. ‘Je vader was ook zo, en het is zijn dood geworden’. ‘Zijn bloed is oké maar verder blijf ik uit zijn buurt’.

Op een avond stond de kunstenaar te mopperen voor zijn open raam. De hor klemde en hij kreeg hem niet op zijn plaats. Piki kon de verleiding niet weerstaan, hij glipte naar binnen en ging muisstil bovenop de schilder zijn hoofd zitten. Dat was een geweldig idee, de schilder had niets in de gaten, en zo zag hij alles van dichtbij, bijna door het oog van de kunstenaar.

Op de ezel stond een groot doek, een bos met tussen de bomen een groot en dik grijs dier op vier poten. Het dier had een klein puntig staartje en enorme flaporen, verder een heel vreemde snuit, zoiets had Piki nog nooit gezien.

Ach, wat zou Piki graag het dier zijn op het schilderij! Hij stelde zich voor dat hij daar tussen de bomen liep, en takken afbrak. Het rook naar zoete bloemen en het gonsde van het leven.

Piki, Piki! Waar zit je?
Piki schrok wakker. Het was zijn moeder die hem riep.
Piki, kom snel kijken, allemaal vallende sterren!

Ach, laat maar, dacht Piki, nu even niet. En hij keek weer naar het schilderij. Maar…. Dat was helemaal veranderd! Het dier was nog steeds grijs maar het was nu mooi slank, het had prachtige bolle ogen gekregen en een verrukkelijke spitse snuit, en die vleugels…..

Op zijn rug zat de kunstenaar.

Wel heb je ooit, zei Piki en hij liet zijn penseel uit zijn slurf vallen.