plutone.labarca.nl

Ik ben wel eens een Franse zender op TV tegengekomen, waar een woordspelletje werd gedaan. Het was een soort Lingo, maar dan met veel meer letters. Ik denk een stuk of tien.
De spelers waren helder uit hun ogen kijkende jonge mannen, met een strakke coupe en nauwkeurig nonchalant net niet helemaal geschoren, met flink wat gel in hun stekels. En ze speelden als mitrailleurs, de woorden vlogen over de tafel. Meestal hadden ze de oplossing ook lang voor het vierkant vol was.

Bij ons gaat het anders. Lingo is een spelletje waar 900.000 ouderen naar kijken. Een mooie score, het gaat toch altijd om de kijkcijfers? Maar het mag niet meer van de omroepbazen. Nee, kijkcijfers zijn geen kijkcijfers, waar het om gaat is kooplust maal koopkracht maal kijkcijfers en dat gedeeld door saaiheid (zapimpuls). Die ouderen zijn wel trouw, ze komen elke dag terug, maar ze hebben veel te weinig kooplust en zijn dus niet interessant voor de adverteerders. Jongeren weten tenminste wat lenen is, en wat zappen is natuurlijk.

De markt (en dan bedoel ik de markt, weet je nog, met kraampjes op straat) heeft het ook al zo moeilijk. Jongeren vertikken het om de kraam van pa over te nemen, en ze blijven ook nog massaal weg als klant. Sinds de prijzenslag bij de supermarkten, heet het. Maar ik denk aan iets heel anders: op de markt zijn geen kant-en-klaar maaltijden. Je moet alles nog zelf schillen, snijden en wassen en er dan iets mee doen in de keuken. Als je nooit iets anders hebt gedaan dan opwarmen in de magnetron of alles door elkaar roerbakken in een wok, dan kom je niet ver als je wordt teruggeworpen op het zelf je weg zoeken in de ruwe grondstoffen.

Nee, ik kijk geen lingo, maar toch jeukt het dat een programma met een groot publiek door omroepbazen bij het vuil wordt gezet. 900.000 mensen doen er niet toe.

Ook aan wie zoutarm moet eten wordt tegenwoordig gedacht.

Kijk maar:

Nee, je hoeft er niet aan te draaien, ontspannen op de knop drukken is voldoende.

Draaien doet hij trouwens helemaal niet.

Maar er zit wel een lampje in

Ik voel me een echte woudloper, iedereen die ooit de Donald Duck heeft gelezen weet wat ik daarmee bedoel.

Hoe dat komt?
Ik heb van mijn werk een GSM-toestel gekregen, en niet zomaar een!
Het ding heeft:

- een lantaarntje
- een kompas
- een waterpas
- een radio
- een camera
- een klok met wekker, stopwatch en kookwekker
- een agenda
- een thermometer (5 minuten de telefoon onder je oksel, of……?)

Hij kan tegen regen en vallen (beide met mate).

en vermoedelijk nog veel meer wat ik nog niet heb opgemerkt.
Het ding is heel stoer en zwart, echt iets voor een moderne puber.

Het enige wat ik eraan mis: een zakmes.

En voor ik het vergeet, je kunt er mee opbellen.

We kennen het allemaal: tijdgebrek.
In het bijzonder in de keuken hebben we geen tijd.
De wokschotels hebben wel wat verlichting gebracht, maar het is niet genoeg.
Trouwens, dat opeten kost ook elke dag veel te veel tijd!

Daarom nu een tip voor verbeterde efficiency in de keuken en aan tafel, precies in de juiste mengverhouding en constant van kwaliteit: