prof
Net te laat naar binnen geglipt in de collegezaal, met D. samen. Het licht was al uit. Voorin stond iemand van mijn leeftijd iets te doen met een straatsteen en een leeg blikje, het ging over energie.
Het eerste wat me opviel was de Apple computer waarmee hij zijn dia’s projecteerde. Apple is de standaard in de uitgeverswereld.
Langzaam wennend aan het duister, herkende ik hem plotseling: J, die een paar jaar gitaar speelde in onze band. In die tijd free lance chemicus, die zijn inkomen bij elkaar schnabbelde met losse opdrachten. Het laatse wat ik van hem hoorde was dat hij hoofdredacteur was geworden van het tijdschrift Natuur en Techniek.
Na afloop even naar hem toe gelopen. Maar hij had haast, moest nog ergens anders optreden.
Bijna gegeneerd vertelde hij dat zijn loopbaan toch wel erg veranderd was, en dat hij nu zelfs hoogleraar was. Dat is inderdaad een formidabele prestatie voor iemand die doorgaans wat onhandig overkomt en nou niet bepaald een ellenbogenwerker is.
Gefeliciteerd, prof!
Lijkt me een heel vreemde gewaarwording zo een metamorfose van iemand die je lang niet gezien hebt. Vond je het niet vervelend dat ie zo kort tijd had om te blijven praten met je?
De bal kan soms raar willen, het ligt er ook maar net aan wat een mens wil en of die dat aankan.