Actie
Dit weekend bleek mijn buurman een handtekeningenactie te zijn begonnen om iets te veranderen aan de inrichting van het grasveldje voor de deur.
Even helemaal los van de inhoud van zijn voorstel: het strijkt mij zodanig tegen de haren in dat ik op persoonlijke titel een brief aan de gemeente heb gestuurd dat ik er anders over denk en waarom.
Waarom steekt dit zo, vroeg ik me af.
En ik denk dat ik het weet. Het lijkt zo democratisch, een handtekeningenactie. Maar je kunt alleen maar voor zijn of blanco. Tegen is geen optie. Argumenteren en meedenken evenmin. De maker van een handtekeningenactie vergroot zichzelf uit, door anderen achter zich te verzamelen. Hij kiest ook zelf uit aan wie hij iets vraagt. Vast niet aan de mensen van 1 straatje verderop, die ook kinderen hebben die wel eens buiten spelen.
Een handtekeningenactie is een pressiemiddel, een grote mond vermomd als democratisch initiatief.
Zo heb ik het nog nooit bekeken, het stemt tot nadenken over handtekeningenacties (ongeacht welke) en er zit wat in.
Als je dat zo bekijkt, waarom heb je dan een eenmansactie uitgevoerd richting je gemeente? Met een contrahandtekeningenactie (handtekeningencontra-actie?) maak je misschien meer indruk bij de betreffende “bestuurder”. Waarbij ik er voor het gemak van uit ga dat de gemeente gevoelig is voor dit soort eenzijdige pressiemiddelen.
Mogelijk zijn er zelfs wel meer mensen tegen het voorstel dan voor, blanco stemmers kunnen opeens dubbelstemmers worden
en voorstemmers kunnen hun stem neutraliseren als ze hebben nagedacht over de gevolgen van hun daad 
ER MOETEN MEER CONTRAHANDTEKENINGENACTIES WORDEN GEVOERD!
TEKEN HIER…. !!!!
Sorry, ik liet mij even gaan
Dit probleem speelt heel vaak op allerlei gebied. Zo komen ook alleen mensen naar een inspreekavond die tegen iets zijn. De voorstanders blijven vaak weg. Die komen vaak in actie als de tegenstanders hun zin doorgedrukt hebben en dan is het te laat omdat de inspreektermijn inmiddels verlopen is.
In eerste instantie is het het beste om concensus over een oplossing te krijgen. Als dat niet lukt, dan een oplossing waar de minste mensen last van hebben. Met handtekeningenacties worden deze oplossingen doorgaans niet bereikt. Een echte peiling is beter, waarbij iedereen gevraagd wordt en iedereen voor, tegen of anders kan stemmen. Blijft nog altijd het probleem van de vraagstelling.
Zo heb ik ooit een stembiljet gemaakt door Jeff Bush voor de herverkiezing van Saddam Hussayn bedacht, waarbij mensen mochten kiezen uit:
- Ja, ik vind dat Saddam Hussayn president moet blijven, of
- Nee, ik vind dat allen behalve Saddam Hussayn ongeschikt zijn.
Zo was ik ooit niet voor het kappen van een boom. De handtekeningenophaaldame werd zelfs boos op me! Ik kon inderdaad nergens een handtekening zetten dat ik tegen was. Dat vond ik belachelijk. Dus ik snap je wel.
@ Mariette :: Mijn schoondochter was in Aalten ooit tegen het kappen van een jonge kastanje. de gemeente wilde hem weg omdat hij het licht van de straatlantaarn onderschepte. Mijn schoondochter zag de werklui beginnen, stapte er opaf, en vroeg de opzichter te spreken. Hij zat verderop koffie te drinken in een keet, kwam kijken,en belde de gemeente. De zaagploeg werd teruggeroepen.
Weekje later hebben ze de lantaarnpaal verplaatst. De kastanje staat er nog.
De straat is altijd in zalige onwetendheid gebleven.
Zoals ze zoveel niet weten. Zeer ondemocratisch, maar het werkte wel!
Dit is een nadenkertje. Alhoewel ik iemand ben die niet zomaar ergens voor tekent, maar daar eerst echt wel over nadenk, heb ik het op deze manier nooit bekeken.
Maar nieuwe politieke partijen hebben toch ook een bepaald aantal handtekeningen nodig?
En bij het burgerinitiatief werkt het toch ook zo?
Daar zou eens goed naar gekeken moeten worden…