plutone.labarca.nl

Vorige week begon mijn fiets plotseling enorm te bonken onder me. Een schroef door de achterband, zo’n lange dunne zelftapper met een scherpe punt. Of je anti-lek rijdt of niet, je rijdt lek.
Meteen afgestapt natuurlijk, nog voor de band plat was, maar toch was de band erg lek. En vervolgens tweemaal een demonstratie aan de jongens gegeven hoe je een band plakt. Maar helaas, het waren teveel gaten en na een paar dagen was het toch weer mis. Jammer, want de binnenband was pas een maand oud. De vorige keer was hij knel geraakt doordat ik het net te laat in de gaten had, toen was er een streep van 30 cm waaruit het vrolijk belletjes blies.

Vandaag heb ik de hele boel vervangen. Ook maar de buitenband die al een eind heen was, nu het wiel eruit moest. En ook maar de ketting die ik in anderhalf jaar naar het uiteinde van de kettingspanners getrapt had.
Dat is een gevolg van mijn onderhoudsvriendelijke kettingkast, die je heel makkelijk open maakt om de ketting te controleren. De ontwerper heeft er alleen niet aan gedacht dat je als je door een plas rijdt een hele schep water in je kettingkast krijgt, recht uit de jasbeschermer de kettingkast in. Gevolg: voortdurend roestsporen onder de plek waar mijn fiets staat, en een ketting die vier maal zo snel slijt als op een ouderwetse fiets.
Bijna alle gewone fietsen hebben tegenwoordig zo’n handige kettingkast, en de mooiweerfietsers zijn zich nergens van bewust, net zomin als de designer van dit wangedrocht.
Ik heb hem afgeplakt met stage tape (van dat zilvergrijze plakband om snoeren aan de grond te plakken). Hopelijk blijft dat zitten en houdt het het water buiten de kettingkast.

Heerlijk, die nieuwe ketting. Het gekraak dat ik almaar hoorde was verdwenen! Dat gekraak leek uit mijn veelversnellingsnaaf te komen, dus dat is een hele opluchting.

Maar de volgende keer toch maar een gewone derailleurfiets voor mij, die doet nog langer met zijn ketting dan mijn fiets tot nu toe, en is veel makkelijker om aan het achterwiel te sleutelen.