mezelf
Op zwemles kwam ik L. tegen, de moeder van een jongen in T. zijn klas. Zij kwam vragen wanneer haar kleinste (van 5) aan de beurt zou zijn voor zwemles. Hun tuin grenst aan de sloot.
‘Meestal een jaar wachtlijst ongeveer’, wist ik te melden. ‘Maar het is prettig hier. Geen druk op de kinderen, ze nemen alle tijd. Hier leer je zwemmen zonder complexen, maar je moet er wel de tijd voor willen nemen’. Dat is dus meteen wat ik zo prettig vind aan deze zwemles, waar ik al zeven jaar kind aan huis ben. Binnenkort zal het over zijn.
‘Nee, dat gedril hoeft van mij ook niet’, zei ze, ‘maar ze mogen best een beetje hard voor ze zijn’.
Ik heb jaar even mee naar binnen genomen, naar de regeljuf, maar die had de wachtlijst niet bij zich.
‘Ja, het is allemaal veel meer geregel, sinds we gescheiden zijn’, merkte ze op bij het weer aantrekken van haar schoenen.
Pardon? daar wist ik even helemaal niets van. ‘Ja, H. woont al een jaar alleen op een flat, en sinds januari is het allemaal officieel’.
Een jaar geleden ging hun dochter van groep 7 door haar het Stedelijk Gym, ze sloeg dus groep 8 over. Als een wildvreemde werd ze even naar voren geroepen bij de afscheidsceremonie van de groep 8 van J. Zo klein nog, zo onwennig, ik had daar erg mee te doen. Ook dat ze groep 8 had gemist, met het kamp, de musical en de hele sfeer. Hadden ze maar een jaar eerder die beslissing genomen, dan had ze het kunnen afronden met een groep. Een heel fijne groep bovendien.
Op datzelfde moment heeft ook nog eens haar vader dus zijn biezen gepakt. Zo te horen niet helemaal vrijwillig. Ja, je mag best wat hard zijn. Ze heeft nergens last van.
Ik herinner me van hem dat hij juist sterk was tegen het te jong door laten gaan van leerlingen. Hij is zelf leraar in het middelbaar onderwijs.
Vier jaar geleden hadden ze een nieuw huis gekocht.
‘Is het dan zo snel veranderd?’, vroeg ik.
‘Ja, we waren in die tijd zo bezig, dan heb je genoeg afleiding, maar later voelde ik toch dat het knaagde. We hadden ook altijd zoveel wrijving over de opvoeding van de kinderen: van mij mag alles maar hij is juist heel streng. Nu kan ik tenminste weer mezelf zijn. En de kinderen zijn nu ook veel ontspannener.’
Ik heb maar niet gezegd dat wij de contacten van T. met hun zoontje proberen af te remmen omdat ook wij vinden dat er wel erg veel mag daar. Iets waar T. het in zijn hart trouwens mee eens is.
Scheiden is nooit goed, maar ja, soms willen mensen ook niet anders.
Het is allemaal wat.
Het kan beter maar allemaal gewoon normaal gaan.
Dat is het beste voor iedereen.
waarschijnlijk hoopten ze met de koop van dat huis de relatie te herstellen, of minstens op te frissen.
Komt vaker voor! Terwijl we het toch allemaal weten, de ware liefde bloeit ook op het zolderkamertje of in het hutje op de hei.
Boem ! Even terug in de tijd door dit logje. Nee, mijn ouders zijn niet gescheiden. Het was een prima huwelijk. Maar de zwemles. De leraar had geen geduld met wat minder snelle kinderen en hield er een hard regiem op na. Niet in het diepe? Dan erin gooien. Ze leren het op die manier vanzelf. Ik heb nooit meer echt leren zwemmen. Verder dan poedelen kom ik niet.
De drie R-ren (rust, reinheid en regelmaat) zijn en blijven een basis die ieder kind nodig heeft.
@Cornette: is dat soms de Noord-Hollandse methode? Dat verhaal heb ik al eens eerder uit die hoek gehoord. Dat nu en dan een kind ook echt moest worden gered omdat het onder water verdween.
Ik heb mezelf zwemmen geleerd in een plas met waar je steeds een stapje dieper kon gaan. Nooit zwemles gehad, geen enkel diploma dus ook en uiteindelijk heb ik het toch prima geleerd. Het heeft in mijn herinnering één mooie zomer gekost. Voor deze methode zou ik het randmeer aanbevelen, dat blijft aan de landzijde heel lang ondiep.
de oermethode: mijn vader zwom in zee met mij op zijn rug, zo af en toe draaide hij zich om en dan gleed ik eraf, ik spartelde gewoon wat, wist niet dat ik verdrinken kon.
De oermethode van ‘filias’ lijkt me een betere dan die van kinderen in het diepe plompen: vertrouwen versus angst, álles is te verkiezen boven angst.
Wat betreft die scheiding: in de regel hoor je verhalen maar van één kant en zelfs al zou je beide kanten kennen, dan nog betekent het niet dat je ook maar enig inzicht hebt in hoe de relatie wérkelijk was.
Ik ga ervanuit dat mensen die gaan scheiden daar echt wel goede redenen voor hebben; je doet het niet uit weelde, geluk of voor de lol, er kan van alles gespeeld hebben, onzichtbaar voor de buitenwereld.
@annabee: over die scheiding ben ik het met je eens, en zo heb het toch ook opgeschreven? Geen oordeel, wel verbazing.