Archief voor 26/08/2006
mezelf
Op zwemles kwam ik L. tegen, de moeder van een jongen in T. zijn klas. Zij kwam vragen wanneer haar kleinste (van 5) aan de beurt zou zijn voor zwemles. Hun tuin grenst aan de sloot.
‘Meestal een jaar wachtlijst ongeveer’, wist ik te melden. ‘Maar het is prettig hier. Geen druk op de kinderen, ze nemen alle tijd. Hier leer je zwemmen zonder complexen, maar je moet er wel de tijd voor willen nemen’. Dat is dus meteen wat ik zo prettig vind aan deze zwemles, waar ik al zeven jaar kind aan huis ben. Binnenkort zal het over zijn.
‘Nee, dat gedril hoeft van mij ook niet’, zei ze, ‘maar ze mogen best een beetje hard voor ze zijn’.
Ik heb jaar even mee naar binnen genomen, naar de regeljuf, maar die had de wachtlijst niet bij zich.
‘Ja, het is allemaal veel meer geregel, sinds we gescheiden zijn’, merkte ze op bij het weer aantrekken van haar schoenen.
Pardon? daar wist ik even helemaal niets van. ‘Ja, H. woont al een jaar alleen op een flat, en sinds januari is het allemaal officieel’.
Een jaar geleden ging hun dochter van groep 7 door haar het Stedelijk Gym, ze sloeg dus groep 8 over. Als een wildvreemde werd ze even naar voren geroepen bij de afscheidsceremonie van de groep 8 van J. Zo klein nog, zo onwennig, ik had daar erg mee te doen. Ook dat ze groep 8 had gemist, met het kamp, de musical en de hele sfeer. Hadden ze maar een jaar eerder die beslissing genomen, dan had ze het kunnen afronden met een groep. Een heel fijne groep bovendien.
Op datzelfde moment heeft ook nog eens haar vader dus zijn biezen gepakt. Zo te horen niet helemaal vrijwillig. Ja, je mag best wat hard zijn. Ze heeft nergens last van.
Ik herinner me van hem dat hij juist sterk was tegen het te jong door laten gaan van leerlingen. Hij is zelf leraar in het middelbaar onderwijs.
Vier jaar geleden hadden ze een nieuw huis gekocht.
‘Is het dan zo snel veranderd?’, vroeg ik.
‘Ja, we waren in die tijd zo bezig, dan heb je genoeg afleiding, maar later voelde ik toch dat het knaagde. We hadden ook altijd zoveel wrijving over de opvoeding van de kinderen: van mij mag alles maar hij is juist heel streng. Nu kan ik tenminste weer mezelf zijn. En de kinderen zijn nu ook veel ontspannener.’
Ik heb maar niet gezegd dat wij de contacten van T. met hun zoontje proberen af te remmen omdat ook wij vinden dat er wel erg veel mag daar. Iets waar T. het in zijn hart trouwens mee eens is.
Hubertus
Het raadsel was dus een plaatje in het jachtslot Sint Hubertus.
Hier een close-up:

rechts in de hoek is nog een stukje van de uitbouw te zien waar Berlage zich tegen verzette. Een duidelijk geval van stijlbreuk, jammer dat ik er geen duidelijker plaatje van heb.
Hier een gebrandschilderd raam:

Beter mikken voortaan Plutone, dat het hele raam erop staat!
