plutone.labarca.nl

Ik speelde contrabas. Nu al een tijd niet meer, ik zing en dat is een leven zonder bagage, wat een groot voordeel is.
Een bas is een instrument waarmee je vrijwel overal terecht kunt. Maar ook een groot instrument, dat lastig mee te nemen is. En een instrument dat heel kwetsbaar is.
Op het kamp waar ik laatst was, ontmoette ik een bassist die wel eens met een dansgroep naar het buitenland gaat, en dat is vaak per vliegtuig. Toen hij een keer zijn bas als een soort bouwpakket terugkreeg na een vlucht heeft hij een basgitaar gekocht, en alleen die gaat nog mee het vliegtuig in. Je speelt op het podium toch versterkt.

Maar een basgitaar is geen contrabas. Je kunt er in elk geval niet op strijken, en een bas voelt nou eenmaal veel beter aan dan een oversized gitaar.
Gisteren heb ik echter iets gezien, waar ik helemaal enthousiast van werd. Stel je voor: de steel van een contrabas, maar dan ontdaan van de overbodige krul. En ook het lijf ontbreekt vrijwel helemaal, dat is vervangen door een dik stuk hout. Er zitten gewone contrabassnaren op, lekker glad, geen fretten zodat je zelf kunt intoneren, en je kunt hem aansluiten op een versterker. In wezen dus vergelijkbaar met een basgitaar, zonder versterker hoor je bijna niets. Maar dan een basgitaar die aanvoelt als een contrabas.
Ik ga binnenkort een keer met mijn strijkstok naar die winkel, want ik ben heel erg benieuwd hoe het ding zich dan houdt. Met plukken lijkt het allemaal dik voor elkaar.

Met een gewone bas is versterkt spelen altijd een klein drama. De bas geeft zelf een aanzienlijk volume, leidt snel tot rondzingen, het is duivelskunt om je microfoon zo te plaatsen dat je er geen last van hebt en dat het ook nog goed klinkt.

Wie weet ga ik binnenkort toch weer in een band spelen