plutone.labarca.nl

De PTT TPG Post heeft aangekondigd dat de postzegels 12% duurder worden. Op zich geen opzienbarend nieuws, alleen de argumentatie stemt tot nadenken: de oorzaak is de toegenomen concurrentie, enerzijds van e-mail en anderzijds van andere postbezorgers.
Eigenlijk wist iedereen dat in zijn hart natuurlijk wel: een gesmeerd nationaal systeem kan altijd goedkoper zijn dan een lappendeken van bedrijfjes die elkaar en ons erbij lopen lastig te vallen.

Maar wanneer leert de VVD nu eens dat concurrentie in veel gevallen alleen maar tot veel gedoe en ook nog eens hogere prijzen leidt?

Nog meer reddingboten rond de Canarische Eilanden!

Dit weekend bleek mijn buurman een handtekeningenactie te zijn begonnen om iets te veranderen aan de inrichting van het grasveldje voor de deur.

Even helemaal los van de inhoud van zijn voorstel: het strijkt mij zodanig tegen de haren in dat ik op persoonlijke titel een brief aan de gemeente heb gestuurd dat ik er anders over denk en waarom.

Waarom steekt dit zo, vroeg ik me af.
En ik denk dat ik het weet. Het lijkt zo democratisch, een handtekeningenactie. Maar je kunt alleen maar voor zijn of blanco. Tegen is geen optie. Argumenteren en meedenken evenmin. De maker van een handtekeningenactie vergroot zichzelf uit, door anderen achter zich te verzamelen. Hij kiest ook zelf uit aan wie hij iets vraagt. Vast niet aan de mensen van 1 straatje verderop, die ook kinderen hebben die wel eens buiten spelen.

Een handtekeningenactie is een pressiemiddel, een grote mond vermomd als democratisch initiatief.

Vorige week begon mijn fiets plotseling enorm te bonken onder me. Een schroef door de achterband, zo’n lange dunne zelftapper met een scherpe punt. Of je anti-lek rijdt of niet, je rijdt lek.
Meteen afgestapt natuurlijk, nog voor de band plat was, maar toch was de band erg lek. En vervolgens tweemaal een demonstratie aan de jongens gegeven hoe je een band plakt. Maar helaas, het waren teveel gaten en na een paar dagen was het toch weer mis. Jammer, want de binnenband was pas een maand oud. De vorige keer was hij knel geraakt doordat ik het net te laat in de gaten had, toen was er een streep van 30 cm waaruit het vrolijk belletjes blies.

Vandaag heb ik de hele boel vervangen. Ook maar de buitenband die al een eind heen was, nu het wiel eruit moest. En ook maar de ketting die ik in anderhalf jaar naar het uiteinde van de kettingspanners getrapt had.
Dat is een gevolg van mijn onderhoudsvriendelijke kettingkast, die je heel makkelijk open maakt om de ketting te controleren. De ontwerper heeft er alleen niet aan gedacht dat je als je door een plas rijdt een hele schep water in je kettingkast krijgt, recht uit de jasbeschermer de kettingkast in. Gevolg: voortdurend roestsporen onder de plek waar mijn fiets staat, en een ketting die vier maal zo snel slijt als op een ouderwetse fiets.
Bijna alle gewone fietsen hebben tegenwoordig zo’n handige kettingkast, en de mooiweerfietsers zijn zich nergens van bewust, net zomin als de designer van dit wangedrocht.
Ik heb hem afgeplakt met stage tape (van dat zilvergrijze plakband om snoeren aan de grond te plakken). Hopelijk blijft dat zitten en houdt het het water buiten de kettingkast.

Heerlijk, die nieuwe ketting. Het gekraak dat ik almaar hoorde was verdwenen! Dat gekraak leek uit mijn veelversnellingsnaaf te komen, dus dat is een hele opluchting.

Maar de volgende keer toch maar een gewone derailleurfiets voor mij, die doet nog langer met zijn ketting dan mijn fiets tot nu toe, en is veel makkelijker om aan het achterwiel te sleutelen.

Op zwemles kwam ik L. tegen, de moeder van een jongen in T. zijn klas. Zij kwam vragen wanneer haar kleinste (van 5) aan de beurt zou zijn voor zwemles. Hun tuin grenst aan de sloot.
‘Meestal een jaar wachtlijst ongeveer’, wist ik te melden. ‘Maar het is prettig hier. Geen druk op de kinderen, ze nemen alle tijd. Hier leer je zwemmen zonder complexen, maar je moet er wel de tijd voor willen nemen’. Dat is dus meteen wat ik zo prettig vind aan deze zwemles, waar ik al zeven jaar kind aan huis ben. Binnenkort zal het over zijn.
‘Nee, dat gedril hoeft van mij ook niet’, zei ze, ‘maar ze mogen best een beetje hard voor ze zijn’.

Ik heb jaar even mee naar binnen genomen, naar de regeljuf, maar die had de wachtlijst niet bij zich.
‘Ja, het is allemaal veel meer geregel, sinds we gescheiden zijn’, merkte ze op bij het weer aantrekken van haar schoenen.
Pardon? daar wist ik even helemaal niets van. ‘Ja, H. woont al een jaar alleen op een flat, en sinds januari is het allemaal officieel’.

Een jaar geleden ging hun dochter van groep 7 door haar het Stedelijk Gym, ze sloeg dus groep 8 over. Als een wildvreemde werd ze even naar voren geroepen bij de afscheidsceremonie van de groep 8 van J. Zo klein nog, zo onwennig, ik had daar erg mee te doen. Ook dat ze groep 8 had gemist, met het kamp, de musical en de hele sfeer. Hadden ze maar een jaar eerder die beslissing genomen, dan had ze het kunnen afronden met een groep. Een heel fijne groep bovendien.

Op datzelfde moment heeft ook nog eens haar vader dus zijn biezen gepakt. Zo te horen niet helemaal vrijwillig. Ja, je mag best wat hard zijn. Ze heeft nergens last van.

Ik herinner me van hem dat hij juist sterk was tegen het te jong door laten gaan van leerlingen. Hij is zelf leraar in het middelbaar onderwijs.

Vier jaar geleden hadden ze een nieuw huis gekocht.

‘Is het dan zo snel veranderd?’, vroeg ik.

‘Ja, we waren in die tijd zo bezig, dan heb je genoeg afleiding, maar later voelde ik toch dat het knaagde. We hadden ook altijd zoveel wrijving over de opvoeding van de kinderen: van mij mag alles maar hij is juist heel streng. Nu kan ik tenminste weer mezelf zijn. En de kinderen zijn nu ook veel ontspannener.’

Ik heb maar niet gezegd dat wij de contacten van T. met hun zoontje proberen af te remmen omdat ook wij vinden dat er wel erg veel mag daar. Iets waar T. het in zijn hart trouwens mee eens is.