SMS
Aan de kop van het zwembad zat elke dag een meisje van ongeveer 18 jaar. Ze was prachtig bruin met blond haar, met een zwarte bikini. Zij kon tegen de zon waar ik zo goed mogelijk voor wegkroop maar die me toch nog deed vervellen. Nee, geen foto, want ik was bezig met baantjes zwemmen, en bovendien vind ik dat je tieners met rust moet laten.
Maar wat me opviel, dit meisje werd helemaal in beslag genomen door haar telefoontje. Regelmatig zat ze berichten in te tikken, en de rest van de tijd deed ze het toestel almaar open en dicht, in de hoop op antwoord.
Één morgen was er opeens een jongen bij haar, waar ze zo te zien helemaal gek op was. Ongetwijfeld de geadresseerde van al haar berichtjes.
Wat een wrede techniek eigenlijk, elke seconde kan er antwoord komen, of niet. Denk toch eens aan vroeger, toen je drie keer per dag met kloppend hart kon zitten wachten op de postkoets, die je al op grote afstand hoorde aankomen. Drie momenten van hoop en drie kansen op een teleurstelling. In de realtime wereld van nu kan elke minuut een kwelling zijn.
Wie wordt ook wel eens nerveus van al die digitale communicatie?
Nog niet hoor. Ik zie mijzelf weer, samen met de “amah”
met de handen ongeduldig hangend aan het traliewerk voor de vensters als we in de verte het postbrommertje hoorden. Hopend op een brief uit het verre Nederland of uitde Filippijnen. Wat had ik graag wat moderne communicatiemiddelen gehad, misschien was de heimwee dan minder pijnlijk geweest.
Ik denk dat ze thuis ook de halve dag aan de sms gezeten had, of achter de pc of naast de telefoon.
Ze weet niet beter.
Goh, Plutone, heb jij de postkoets nog meegemaakt?
Nee, mijn mobieltje staat zelfs meestal uit: ik heb dat ding vooral ivm mijn gezondheid: wel handig als je zelf om hulp kunt bellen in geval van nood. Telefoon heb ik thuis, en als ik daar niet ben hebben ze pech gehad, dan moeten ze nog een keer bellen. En als ze dat niet doen zal het wel niet belangrijk geweest zijn.
Ik sms niet, en verstuur ook geen brieven.
Maar wat in feite zegt is dat er eigenlijk niks veranderd is.
Nee hoor, ik word er helemaal niet gek van maar geniet wel van de mogelijkheden die het biedt.
Sms-en doe ik heel weinig. Alleen als bellen niet mogelijk is, en dat komt maar zelden voor.
Erato vindt al dit ge-SMS “beroepshalve”, als Muze van de liefdespoëzie, ook een verontrustende ontwikkeling. Zien de lierzangen van de toekomst er uit als “I [hartje] U” of iets dergelijks? Zal het minnedicht van de toekomst zo kort zijn dat de Japanse haikoe erbij afsteekt als enigszins breedsprakig?
De Muze gaat zware tijden tegemoet…
Ik weet nog dat ik in 1996 naar Londen trok én zo gefascineerd was door de massa gsm’ers langs de straten. Ik dacht: is dat nu écht nodig.
Nu 10 jaar later voel ik me een beetje ‘naakt’ wanneer ik mijn gsm niet mee heb … maar wees gerust ik zet dat ding af tijdens het eten én op momenten dat ik het wens. Anderzijds is het ook wel vervelend iemand met een gsm op te bellen én dan vast te stellen dat die gsm niet aanstaat. Net zoals mensen die een mailbox hebben maar daar nauwelijks naar toe kijken. Wat is het nut dan van het te hebben?
Euh, ik stop er mee want mijn gsm maakt geluid:)))