plutone.labarca.nl

Aan de kop van het zwembad zat elke dag een meisje van ongeveer 18 jaar. Ze was prachtig bruin met blond haar, met een zwarte bikini. Zij kon tegen de zon waar ik zo goed mogelijk voor wegkroop maar die me toch nog deed vervellen. Nee, geen foto, want ik was bezig met baantjes zwemmen, en bovendien vind ik dat je tieners met rust moet laten.
Maar wat me opviel, dit meisje werd helemaal in beslag genomen door haar telefoontje. Regelmatig zat ze berichten in te tikken, en de rest van de tijd deed ze het toestel almaar open en dicht, in de hoop op antwoord.
Één morgen was er opeens een jongen bij haar, waar ze zo te zien helemaal gek op was. Ongetwijfeld de geadresseerde van al haar berichtjes.
Wat een wrede techniek eigenlijk, elke seconde kan er antwoord komen, of niet. Denk toch eens aan vroeger, toen je drie keer per dag met kloppend hart kon zitten wachten op de postkoets, die je al op grote afstand hoorde aankomen. Drie momenten van hoop en drie kansen op een teleurstelling. In de realtime wereld van nu kan elke minuut een kwelling zijn.

Wie wordt ook wel eens nerveus van al die digitale communicatie?