Spring naar inhoud

7

Aan de kop van het zwembad zat elke dag een meisje van ongeveer 18 jaar. Ze was prachtig bruin met blond haar, met een zwarte bikini. Zij kon tegen de zon waar ik zo goed mogelijk voor wegkroop maar die me toch nog deed vervellen. Nee, geen foto, want ik was bezig met baantjes zwemmen, en bovendien vind ik dat je tieners met rust moet laten.
Maar wat me opviel, dit meisje werd helemaal in beslag genomen door haar telefoontje. Regelmatig zat ze berichten in te tikken, en de rest van de tijd deed ze het toestel almaar open en dicht, in de hoop op antwoord.
Één morgen was er opeens een jongen bij haar, waar ze zo te zien helemaal gek op was. Ongetwijfeld de geadresseerde van al haar berichtjes.
Wat een wrede techniek eigenlijk, elke seconde kan er antwoord komen, of niet. Denk toch eens aan vroeger, toen je drie keer per dag met kloppend hart kon zitten wachten op de postkoets, die je al op grote afstand hoorde aankomen. Drie momenten van hoop en drie kansen op een teleurstelling. In de realtime wereld van nu kan elke minuut een kwelling zijn.

Wie wordt ook wel eens nerveus van al die digitale communicatie?

8

Geen nieuws denk ik voor iedereen die dit nu leest: warm is het geweest, ja warm was het.

Twee doden per dag bij de vierdaagse en nog één net niet, op 4400 44.000 deelnemers, dat is toch niet niks.

Aan de Moezel dachten we vooral te gaan wandelen en naar kastelen en burchten te gaan kijken. Maar helemaal gek zijn we toch niet. Waar het op uitdraaide was vooral een training in langeafstandzwemmen, ik heb bijna dagelijks een uur of twee à drie baantjes gezwommen. Heerlijk! Op het laatst was mijn kruissnelheid een kilometer in ongeveer 35 minuten. Zonder bril.8O

Een zwembad in Duitsland is net iets anders dan in Nederland.

Nein, ein Gezetz brauchen wir nicht, jeder will doch ruhig schwimmen können?

Dat is dus Duitse humor. Overal badmeesters, en niemand die het dan ook maar in zijn hoofd haalt om rare dingen te doen. Geen ophef nodig ook. En geen opblaasbeesten in het bad waardoor je ruimte voor drie inneemt.
Is mijn geest nog wel anarchistische genoeg? Want ik moet toegeven dat het een verademing was.
Een prima land voor als je met pensioen bent denk ik.
Ook voor de jongens was het leuk, er was een apart bad voor plankspringen en een speelbad met glijbanen en zo.

Taaie vrouwen hebben ze daar, die in een felgekleurd badpad met bijpassende zwembril hun baantjes zwemmen alsof ze voor de olympische spelen aan het trainen zijn. Als ze dan eindelijk het bad uitklimmen zie je opeens dat ze zeker 60 jaar zijn. Ik heb trouwens helemaal weinig dikkerds gezien, en als ik ze wel zag waren het bijna steeds Nederlanders. Zouden de Duitsers tegenwoordig moppen hebben over dikke Hollanders?

En dan nu het grootste nieuws op persoonlijk vlak: Van de 84 kg Plutone uit februari zijn er nog maar 77 over, wat zijn algeheel gevoel van welbevinden en lichtvoetigheid erg heeft verbeterd.8) Maar ondanks dat nog steeds van die vetrollen boven de riem :evil:.
Gevolgd recept: zoveel mogelijk beweging, licht ontbijten en lunchen, koffie zonder suiker, bijna geen snoep/gebak en veel groenvoer bij het avondeten. En veel water tussendoor drinken. Niets engs eigenlijk.

De komende dagen nog vaker berichtjes hierover, denk ik. Nee, niet die vetrollen, maar over die afgelopen drie weken.

15

We zijn alle spullen voor de vakantie aan het verzamelen, de dakbak moet op de auto, de fietsdrager achterop, de bandenspanning even een tandje extra en dat soort dingen.
Eerst twee weken met zijn allen naar de Moezel, en daarna nog een weekje muziek maken met oude maatjes 8).
S. blijft thuis, die geniet van de rust. Hopelijk wordt het niet te stil voor hem.

De komende drie weken stilte dus op plutones publiek absentiepunt P2AP!

Ieder die dit leest, saluut en een een fijne vakantie.

6

D. had gisteren zijn musical, het einde van de basisschool.

afscheid  groep8 3.jpg

afscheid groep 8 4.jpg

afscheid groep 8 5.jpg

afscheid groep 8 7.jpg

afscheid groep 8 6.jpg

Het was verschrikkelijk warm en benauwd, maar ze hebben zich kranig geweerd.

En een groot hoera voor meester H, die niet alleen een heel geslaagde musical op zijn naam mag schrijven, maar ook een klas die een hechte eenheid geworden is. Op de foto even met juf S. van de parallelgroep.