Spring naar inhoud

Wie je bent, ik weet het niet, O Systeem. Steeds vaker zie ik je webportalen die ik moet dienen, het worden er steeds meer en ze kennen geen medelijden: goed is goed en fout is fout, met alle consequenties van dien!

Heel soms zie ik nog de mensen die het werk voor je doen, maar ook zij weten niet wie je bent en kunnen mij niet altijd de weg wijzen. En daarom richt ik dit gebed tot jou, O Systeem.

Want ik zou zo graag voelen dat ik ertoe doe, zoals iedereen ertoe doet.

Luister dus naar mij.

Naar jou luisteren we al: Luis - te - ren!, op die manier dus. We doen wat moet, we laten wat verboden is, meestal dan. We gedragen ons zoals je dat van ons verwacht. Heb je dat wel in de gaten, hoe goed wij luisteren? Begrijp je dat wel?

Maar luister jij eigenlijk wel naar mij?

Ach, ik ben maar één van zovelen! Nee, natuurlijk luister jij niet naar ons, we zijn gewoon met teveel.

Maar luister je wel naar ons samen? Ja, als we kabaal maken, zoveel kabaal dat je wel móét luisteren. Maar dat bedoel ik niet.

Kunnen we je vertrouwen? Dat ligt moeilijk, je luistert immers niet, zolang we geen kabaal maken. En ook dan: begrijp je wel waarom we dat kabaal maken?

Ik vraag niet van je dat je altijd doet wat ik wil, maar wel dat ik je moet kunnen begrijpen, want alleen dan kan ik je vertrouwen. En niemand verwacht dat je het altijd weet, dus vertel me je dilemma´s en je ideeën. Vertel en ik zal luisteren. Maar luister dan ook naar mijn verhaal, en probeer om ook mij te vertrouwen. Want dat doe je niet hè, mij vertrouwen.

Gek dat je luisteren zo moeilijk vindt, want zó makkelijk is het niet om alles te moeten bepalen. Wat je bedenkt komt op jouw conto: wat mis gaat is jouw schuld. Waarom luister je dan niet naar mij? Misschien kan ik wel helpen!

Om mij gaat het niet eens, het gaat om ons allemaal, met al onze ideeën, onze eigen ideeën waarmee we ieder voor zich onszelf bijzonder voelen, maar juist ook weer verwant met anderen, want ideeën brengen mensen samen. Ik hoop altijd dat ik een idee niet alleen heb, maar vaak weet ik dat eigenlijk niet, ik heb ‘geen idéé´. Heb jij dat nooit, dat je een idee hebt, helemaal in je eentje? En wat doe je dan? Probeer je anderen te overtuigen van je idee of zoek je naar anderen die het begrijpen, die het verder helpen? Of zoek je misschien zelfs anderen die dit idee al hadden en die al verder zijn met erover na te denken? En als iemand jouw eigen idee aan je komt uitleggen, wat doe je dan? Zoek je dan de verschillen of zoek je de overeenkomsten?

Een nieuw idee kan best raar zijn, en is dan teer en kwetsbaar, maar toch, een echt idee kan voortleven, groeien en zich vermeerderen, doordat het gehoord wordt en begrepen. En daarom: luister naar mij, naar ons, naar iedereen; wij zullen naar jou luisteren. En we begrijpen dat je niet iedereen kunt horen. We kunnen je helpen met luisteren, want een goed idee, dat vertellen we verder, aan elkaar, aan jou, zodat het groeit. Van mijn idee of jouw idee naar het idee van ons, misschien wel van allen, al kennen we elkaar nog niet. Onze ideeën zullen ons bij elkaar brengen!

En geef je óns antwoord, dan voel ík mij gehoord. Meer dan dat vraag ik eigenlijk niet.

En daarom, O Systeem: Luister naar mij!

(alsjeblieft!)

Open brief van Plutone aan de minister van OCW.

Geachte heer Slob,

Naar aanleiding van het ongeldig verklaren van examens bij VMBO Maastricht wil ik graag een beroep doen op de redelijkheid van de minister van OCW.

Mijn drijfveer:

De legitimiteit van het openbaar bestuur is hier in het geding als gevolg van een inspectiedienst die in mijn ogen wereldvreemd optreedt en de verkeerden straft.

Mijn zienswijze:
In mijn tijd (de HBS) waren er alleen de centrale schriftelijke examens, landelijk voor iedereen gelijk; sommige leerlingen konden niet tegen de stress die dit ene toetsmoment opleverde. De bedoeling van schoolexamens is geweest om leerlingen met examenstress te beschermen, dus als vangnet om de uitslag van het centraal examen te verzachten. Bij de invoering van schoolexamens ging de discussie over het gevaar dat de kwaliteit van de diploma's zou lijden onder de subjectiviteit van de schoolexamens.

Het is nooit de bedoeling geweest dat schoolexamens als toelatingscriterium voor het echte examen zouden gaan gelden. Kennelijk is de regelgeving wel zo te interpreteren, maar de bedoeling was echt anders. Dat uit zich nu bij VMBO Maastricht.

Vragen waar ik in het nieuws geen antwoord op kan vinden zijn:

  • Is het verdedigbaar dat je geen diploma krijgt als je het centraal examen goed gemaakt hebt?
  • Gesteld dat het compleet maken van het examendossier op de school zelf een toelatingscriterium is om aan het schriftelijk examen te mogen meedoen, is het dan verdedigbaar dat pas na het schriftelijk examen de controle op die examenbevoegdheid wordt gedaan?
  • Daarnaast: de inspectie is er om scholen te controleren in het belang van de leerlingen, snappen ze dat wel?

met vriendelijke groet, en in de hoop dat het debat dat hier ongetwijfeld over gaat komen een rechtvaardige uitkomst zal hebben!

Plutone

Een van mijn favoriete werkplekken is... de trein, de stiltecoupé! Want ik moet regelmatig voor een vergadering naar een andere plek in Nederland.

Iets wat mij mateloos begint te irriteren is de stem die in de trein omroept dat ik welkom ben aan boord van de trein naar een of ander eindpunt. Omgeroepen door een conducteur die elke keer maar weer zijn best moet doen om er een fris verhaal van te maken, met alle gevolgen van dien. En het geluid staat vaak erg hard.

Wat stoort me hieraan?
Twee mogelijkheden: ofwel ik zit in de goede trein, of ik zit in de verkeerde trein.
Als ik in de goede trein zit is het overbodig en storend, als ik in de verkeerde trein zit is het te laat, ik kan er immers niet meer uit. Het dient dus nergens voor maar het stoort wel. En het belangrijkste: het voelt totaal niet aan als welkom, het woord welkom wordt gezegd, maar het tegenovergestelde wordt beleefd.

Mijn voorstel aan NS: doe als in de sprinter!
De ingeblikte stem in de sprinter klinkt een minuut voor vertrek, mocht je verkeerd zijn dan kun je nog snel uitstappen. Dus dat is functioneel.

Mijn verzoek aan NS: houd op met die welkom-aan-boord onzin, een trein is geen vliegtuig!

Als je een probleem hebt met je PC dan is hulp altijd heel dichtbij: gebruik Google en formuleer je probleem liefst in het Engels, de oplossing is dan meestal zo gevonden.

Soms is het anders, en ik heb nu een leuk voorbeeld. Als je Windows 10 gebruikt dan krijg je na de laatste update een blauw scherm als je probeert in te loggen. Heb je dat weggeklikt dan komt er direct weer een blauw scherm, en dat lijkt eindeloos door te gaan. Je kunt dus niet googelen om de oplossing te vinden.

Zoek je vervolgens op een andere machine naar Blauw Scherm, dan blijkt er heel veel geschreven te zijn over het blue screen of death, maar dat is iets wezenlijk anders. Google kan niets vinden en Windows blijft maar terugkomen met blauwe schermen.

Maar als je goed kijkt, dan is elk blauw scherm net weer een beetje anders. En als je stug volhoudt dan is er een einde aan de tunnel, na tientallen schermen.

Een recept wat je moet doen staat op http://webwereld.nl/software/94106-cortana-komt-in-je-windows-10--of-je-wilt-of-niet

Als ik het heel simpel uitleg: ga naar instellen (het tandwieltje), kies Privacy en loop alle instellingen na, zet zoveel mogelijk uit en klaar is kees.

In een tijd dat digitale oplichterij een dagelijks risico is, is e-mail een essentiële schakel in de bescherming van je digitale identiteit. Het is zaak om niet te vertrouwen op alleen maar een wachtwoord. In het bijzonder bij (web)mail is dat echt uit den boze, want mail is de sleutel tot password resets.

Waardoor geven passwords te weinig bescherming?

Passwordregels (frequent wisselen, ´sterke´ wachtwoorden) maken dat passwords niet te onthouden zijn, dus schrijf je ze ergens op (tip: gebruik daarvoor een passwordkluis).
Bijna iedereen heeft veel te veel accounts, en gebruikt een zelfde password op meerdere plekken (tip: genereer unieke passwords, de meeste passwordkluizen kunnen dat).
Passwords kunnen gemakkelijk worden gestolen (tip: gebruik een VPN).

Password recovery

Je kent het wel, als inloggen niet lukt dan klik je op ´wachtwoord vergeten', in notime krijg je een mailtje voor het opnieuw instellen van het password en even later ben je binnen. Met andere woorden: e-mail is de sleutel tot je digitale identiteit, de sleutel tot al je accounts. Maar dat betekent dat wie je mailbox kan inzien de macht heeft over al je accounts! Daarom is het essentieel dat e-mail met iets beters beveiligd is dan met een password. Met andere woorden: gebruik alleen een beschermd mail-account, zeker als je dat account gebruikt voor passwordrecovery.

#Hoedan?

Een account beschermen doe je door het toevoegen van extra controles, met bijvoorbeeld een mobiele telefoon of een nummergenerator. Iets wat je hebt (het token) in combinatie met iets wat je weet (het password). De grote drie (Microsoft, Google en Apple) hebben alledrie een mailvoorziening waarbij een tweede inlogfactor kan worden ingesteld. Vaak kun je kiezen uit een app en een SMS-code.

Is die 2-factor authenticatie niet complex en onhandig? Dat valt reuze mee, want op je eigen apparaat kun je de tweede factor doorgaans laten ´onthouden´, je apparaat neemt in wezen zelf de rol van tweede factor over, je account is gekoppeld aan je apparaat want je vertrouwt het apparaat. Op elk ander apparaat heb je uiteraard wel het token nodig om in te loggen.

Andere voorbeelden:

Bij DigiD is er een app die je als token kunt instellen (de app heeft een PINcode).
Bij ING is er een app om iDeal-betalingen te doen zonder te hoeven inloggen via de site van de webshop. Deze app heeft een PINcode maar kan ook gebruik maken van vingerafdrukcontrole.